سر نوشت با دست های زمخت و کثیفش بر گلویم می فشارد.... مقاوت میکنم.. چرا که میدانم «مرگ» خود نوعی پیوستن به سرنوشت است.. و من از یاری ظالمین بیزارم... زیر لب با نفسی که سنگین می جوشد... زمزمه میکنم:
من و تو کاهی هستیم بی اراده در دستان باد.ولی همت را ببین که ما با همه ناتوانی بر علیه سرنوشت قیام میکنیم و جالب آنکه با همین ضعف مشهود بر او غلبه می کنیم
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
خوب یا بد تو مرا ساخته ای ...تو مرا صیقلی داده و پرداخته ای...(بی ربط...فقط دلم خواست بنویسم..)
من و تو کاهی هستیم بی اراده در دستان باد.ولی همت را ببین که ما با همه ناتوانی بر علیه سرنوشت قیام میکنیم و جالب آنکه با همین ضعف مشهود بر او غلبه می کنیم