لا حبیب الا هو و اهله ..

۱. بنده ی طالع خویشم که در این قحط وفا
عشق آن لولی سر مست ... خریدار من است!

۲. تنها دل خوشی ام به همین اشک هاست
که همیشه با ربنا همراه می شود
و بی هیچ چشم داشتی
جاری می شود..

۳. دل آرامی که من دارم گر از پرده برون آید
نبینی جز به میخانه
از این پس اهل تقوی را ..

دروغ چرا ... هنوز قلبم می لرزد..

تو از شکار من میای...



۱. مسافرت نرفته بودم . تقریبا داشتم فرار می کردم
از نقشه ای که برای خودم کشیده بودم..
یاد آن حرف مرد لاهیجی می افتم که با لهجه ی غلیظ
می گفت : حالا دیگر خودم رو پرت می کنم توی آب...
و لاف میزد ..
اما من خودم را می شناسم. اهل لاف نیستم.
آدم خطرناکی هستم . مخصوصا وقتی روی دم خودم پا می گذارم.
حرف گوش کن نیستم مخصوصا وقتی که
به نصیحت نیاز دارم
و چشم به راه کسی ندارم
وقتی هیچ کس دیگری برایم نمانده است.
آدم ها برای احمق بودن راه های مختلفی دارند
من هم راه خودم را می پسندم..

۲. به صادق می گفتم :
بزرگ ترین نعمت تنهایی برای من این بود که ابعاد متافیزیکی
در شخصیت من رو بیشتر رشد داد.
حالا خوب می فهمم شاید ده سالی از خودم بزرگترم..
من به چیزهایی مجبور شدم فکر کنم که در شرایط عادی
و در همهمه ی در -کنار داشتن- ها نمی شد ..

اما معتقدم آدم باید در کنار اینها ظرفیت خودش را هم زیاد کند
و گر نه ممکن است از فکر اشباع شود و بمیرد..
من آدم کم ظرفیتی هستم از دید خودم.
و خیلی احتمال دارد که بمیرم.

من به نظرم امثال صادق هدایت ها . آدم هایی بودند منحرف
با ابعاد متافیزیکی بالا ولی بی ظرفیت.
و به جایی رسیده بودند که می فهمیدند که زندگی بعد از این
دردناک است هر چه باشد..

۳. من قیصر را خیلی دوست دارم. درست مثل سید ..
مخصوصا آنجا که می گوید :

آخر دلم با سربلندی می گذارد
سنگ تمام عشق را بر خاک گورم...

شب هجرم چه می پرسی که روز وصل حیرانم ...



واقعیت را نمی شود و نباید انکار کرد مگر به عمد .. و به عمد باید که انکار کرد !
من آدم بی ادعایی شده ام که هیاهوی سابق را که تو شور جوانی می گویی اش
ندارم و دیگر نمی خواهم که داشته باشم هم...
من بی آنکه از گذشته ی خود پشیمان باشم از گذشته ی خودم پشیمانم..
من حالا خوب می دانم جواب -تو که هستی- های سرنوشت خودم را با چه
کلمات سنجیده ای بدهم که همه ی حادثه ها را ساکت کند..
حکایت روزها و شب های من در اینجا مثل خیلی های دیگر نبود
و خیلی ها فکر می کردند که شاید من مثل خیلی ها نیستم..
و مثل خیلی ها نبودم..
من دلم نمی خواست خوب باشم
من دلم نمی خواست محبوب مردم باشم
من دلم نمی خواست معاشرت را یاد بگیرم
من از هر آشنایی نفرت انگیز رسمی بیزار بودم
من از هر علاقه ای که به اسم عشق عرضه می شد فرار می کردم
تا مسموم چهره های بزک کرده نشوم..
من از بی خدا بودن می ترسیدم
من از کنار آدم های بی خدا بودن می ترسیدم
من از عشق های بی خدا می ترسیدم
من از خدا می ترسیدم و
از آدم هایی که از خدا نمی ترسیدند می ترسیدم..

من می خواستم کمی چیزی باشم که می خواهم..
من به خیلی ها حسودی ام میشود
خیلی هایشان نیستند که حسادت را در من شعله ور کنند
و خیلی هایشان هستند اما نه بین آدم هایی که می بینم..
من به کوتوله های خندان معتاد شده ام
و عشق هایم مثل رنگ ماتیک رفتنی شده اند
...
بدهی هایم تمام شده اند
هر چند برای رفتن عجله ای ندارم..

اما انگار همین نزدیک است..

زندگی رو باختی ، دل من ..



من از زندگی دارم فرار می کنم . از آن دست فرار ها که پشت سرم را هم
نمی توانم نگاه بکنم .. همین روزهاست که روزها یا شب ها -چه فرقی می کند-
 مثل سگ های ولگرد و خشن ، پاچه ی زندگی ام را بچسبد..
من بد و بدترم.. و
زندگی ام زشت و زشت تر است..
من می خواهم که خودم نباشم. اما احمق تر از آنم که خودم را فریب دهم.
من می خواهم که مثل تو بخندم و مثل تو یادم نیاید..
من می خواهم که برای تو امتحان نباشم و تو مردود من نشوی.
اما این من دیگر آن من سابق نیست..
سوال هایم سخت شده است و
ارفاق هایم به ندرت شامل حالم می شود..