وای بر من ...
سر زد به دل دوباره غم کودکانه ای
آهسته می ترواد از این غم ، ترانه ای
باران -شبیه کودکی ام- پشت شیشه هاست
دارم هوای گریه
..
خدایا بهانه ای !
قیصر امین پور
ـ «چتر برای چه؟
خیال که خیس نمی شود! »
یا ایها الذین آمنوا : اتقوا الله وقولوا قولا سدیدا
یصلح لکم اعمالکم
و یغفر لکم ذنوبکم
و من یطع الله و رسوله
فقد فاز فوزا عظیما !
۱. کشور کوچکی بود ، دلش.
آنقدر که در همان جنگ نخست جهانی
به دست نازی های سر کوچه شان
اسیر شد.
دردش فقط -بود و نبود- بود و
از قضا
همیشه یکی بود و یکی نبود.
همه را به یک چشم میدید
اما چشم دیدن خیلی ها را نداشت.
حافظ که می خواند عاشق میشد و
با مولوی عارف.
گاهی هم با صدای معین می رقصید!
آدم و درخت و خدا برایش فرقی نداشت
همه را برای خودش می خواست!
( برگرفته از دفتر خاطراتی که
هر جا رفتم
و هر کسی را دیدم
صفحه ای از آن را یافتم.)
۲. به دلیل ترس از قیامتو عقوبت حرف جاهلانه ای که نوشته بود
در تاریخ 3 آبان 1390 حذف شد
ربنا اننا ظلمنا انفسنا و ان لم تغفرلنا
و ترحمنا لنکونن من الخاسرین ..
۳. دلم از خیلی چیزها گرفته است.
دیروز از همان روزها بود که دیوانه شده بودم.
دلم دیوار می خواست که سرم را محکم بکوبم
به سختی اش.
آیه ها جوابم کرده بودند تا به اینجا رسیدم :
یا ایها الذین آمنوا : اتقوا الله وقولوا قولا سدیدا
یصلح لکم اعمالکم
و یغفر لکم ذنوبکم
و من یطع الله و رسوله
فقد فاز فوزا عظیما
از خدا ممنونم...!
مثل همیشه.
الحمدلله الذی نور وجه حبیبه...
در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی...
.......
سخن عشق تو بی آنکه برآید به زبانم
رنگ رخساره خبر می دهد از حال نهانم
گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم
باز گویم که عیانست چه حاجت به بیانم...
باران ، دروغی بود که
آسمان بی واهمه گفت
و زمین نخواسته باور کرد
که تنهایی اش دشت بشود..
و هر دلخوشی چون فریبی سرخ
بر دامنش بنشیند
تا بهـار بیاد ...
۱. شب های بسیاری از این کوچه بگذرد
تا عاقبت بهاری از این کوچه بگذرد..
۲. خواب اجداد قلندرم را می بینم!
ایستاده اند و سر تکان می دهند
مثل آن روزها که
در شوق بازی های کودکانه هم
جدی بودم..سر سخت و لجباز !
و لبخند پدربزرگ بود که بعد از هر زمین خوردن
بی وقفه پرداخت میشد...
خواب اجداد قلندرم را می بینم...
این روزها روح من بیکار است. شب ها راه میرود
و شیشه ی ماشین ها را پاک می کند.
خواب اجداد قلندرم را می بینم...
بگذار ببینم...چرا آنها هرگز خواب مرا ندیدند؟
۳. به قول شاعر :
مثل برفیم..همان برف که چندان ننشست!
۴. دارم فکر می کنم که چقدر فرهنگ و شعور داریم
ما ایرانی ها که وقتی یکی می پرسد : حالتان چطور است؟
میگیم : ممنون!
اصلا از دیروز شروع کردم به جای این جواب سخیف
بریتیش که : خیلی بد نیستم! به همه جواب
میدم که : ممنون.
بعد توضیح میدم که یعنی ممنون از احوالپرسی!
و توی دلم میگم : ادامه اش به شما ربطی نداره که خوبم
یا بدم یا هر چیز دیگه!
۵. وقتی اینها را می نویسم ، احساسی دارم درست شبیه
سهراب که می گوید :
گاه گاهی قفسی میسازم
می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود...
۶. انهم فتیــةٌ...آمنو بربهم
فزدناهم هدی!
و ربطنا علی قلوبهم!
اذ قاموا فقالوا :
ربنا رب السموات و الارض
لن ندعو من دونه الها
لقد قلنا اذا شططا !