از طلا گشتن پشیمان گشته ایم
مرحمت فرموده ما را مس کنید!

خواهشی دارم
از تمام آنها که گاهی این سطرها را می خوانند...
یا نمی خوانند.
دل آرام - برای من - این روزها تنها یاری است که
بی محابا و با حوصله حرف هایم را می شنود.
و سکوت می کند و من دلم خوش می شود که
یکی می فهمد تمام این واژه ها را که بی هیچ ترتیبی
فرو میریزند بر زندگی ام.
اگر دلتان نمی خواهد این زمزمه های نامعقول را بشنوید
اگر با زاویه ی دید یا طرز فکرتان نمی خواند یا
به مفاصل ذهنتان فشار می آورد...
منت بگذارید بر نگارنده و دیگر اینجا نیایید.
بروید همان چیزهایی را بخوانید که می شنوید.
بروید باغ وحشی که به اسم وبلاگ این روزها پر از نظرات اهل فن است!
برای من مخاطب نداشتن بسیار خوش تر است از هجمه ی
وحشی اهالی بلاگستان.
منت بگذارید و با خرده کلمات ریز و بی محتوا
و تراشه های مستهجن و مذموم آرامش این زمزمه ها را مخدوش نکنید!
برای من هیچ کس مهم نیست.
هر کس نیامد قدمش روی چشم...
همین!
¤
خبر تازه ای که نیست
می خانه ها شلوغ است و
عاشقان ، شناسنامه به دست
به مقابل نشسته اند!
و هیچ میز خالی
بدون وقت ازلی
پیدا نمی شود!
خبر تازه ای که نیست...
¤
آن شیر ژیان ! قصه ی ما
پدرش سلطان بود
مادرش روباه است!
¤
یاد اوون روزا به خیر !
یاد اوون وقتی که حتی
سینوس زاویه ی فکر تو هم
-گاه گاهی-
بیشتر از یک می شد!
«همه کمبود محبت دارند!
همه حتی آن شن
آن کشتی
آن دریا !
شن در اندیشه ی پاهایی ست
که موافق باشند
در جهت های مخالف با هم...
بادبان
در دل پاره ی خود
حسرت قایق دارد...
قایق سرگردان
حسرت باد موافق دارد !
موج دریا با خود می گوید
گر نباشد کشتی
چه کسی می فهمد
من تلاطم دارم!
همه کمبود محبت دارند...»
پ.ن : من دلم می خواهد
-مثل عکس بالا!-
راه خود را بروم
بر خلاف جهت و سمت فلش!
پ.ن : همه کبود محبت دارند!
پ.ن : برای حمید و وحید...
دلم برای فانوسهای نیمه خاموش کنار اسباب بازی هایمان تنگ شده بود...
یک روز باران گرفت و خانه را
آتش!
هنوز تب دارم~
بنشین برابرم...
بگذار تا ذخیره کنم چهره ی تو را
پ.ن: برای اهالی وحشی وبلاگستان:
تا مدتی برای آفت زدایی از وجودمسموم خیلی هایتان
هیچ وبلاگی جز همان ۳ تا را نمی بینم...