-شاید- ندارد- باید- آخر،
این شعر در پایان بمیرد
با موج می‌آید به دنیا
تا در دل طوفان بمیرد

مانند روحی لاابالی
هر روز هی بالا و پایین...
در فکر این موجم که -باید-
درگیر این عصیان بمیرد!

از باغ و بستان‌های سرسبز؛
چیزی نصیبم نیست- شاید-
این ساقه -باید- آخرش در
آغوش یک گلدان بمیرد

میلی به خوبی‌ها ندارم؛
بگذار برگردم ازاین راه!
حرفی ندارد این مسافر؛
تنها و سرگردان بمیرد!

دیگر چه لطفی دارد این -من-
با قصه‌هایت جان بگیرد؟!
دیگر چه فرقی می‌کند -او-
در متن این جریان بمیرد؟!!

پ . ن :
این بنده اصراری ندارد
حتما دراین دنیا بماند
بگذار تا راحت بخوابد!
بگذار تا آسان بمیرد!

پ . ن :
بعد از ماجرای شهدا
حالت صفر و یک عجیبی پیدا کرده ام!
از هر چه روشنفکر ماب انقلابی! است
گریزانم.
گاهی یک جمله باعث می شود
تمام صورتم پر از خشم نسبت به گوینده شود.

برام مهم نیست
که کسی ناراحت بشود یا نه...
به جهنم!
همین است که می بینید
ظاهر و باطن!

پ . ن :
وقتی خود بنده خدا می گوید بعد از
جام جهانی استعفا میدهد.
چه نیازی بود در یک جلسه ی فوق العاده
از کار بر کنارش کنند؟

کار زشت و کثیفی بود...

نمی دانم گناه آنها که برای مردم زحمت می کشند
چیست!
شاید گناهشان تنها آن است که به دنبال
رضایت مردم هستند...
همین!

نازنین یار

شب‌که سوز نهان
‌شعله‌ریزد‌ به‌جان‌
این‌من ‌و این‌ شور شیدایی ...

دیده دریای غم
سینه صحرای غم
 کو دگر تاب شکیبایی...

شکر خدا که اهل جدل هم زبان شدند!
باز هم به سوی کعبه ی عزت! روان شدند

شکر خدا که گردنه گیران محترم
بر گله های بی سر و صاحب شبان شدند

شکر خدا که کم کم َ ک از یاد می رود
روزی که پشت نعش برادر نهان شدند

شکر خدا که مسجد و محراب شهر نیز
یکباره -پوست کنده بگویم- دکان شدند!

یعنی دوباره دشمن سوگند خورده را
با استخوان سینه ی خود نردبان شدند!

هر کس به گونه ای به هدر داد آنچه داشت
یک عده هم که سگ نشدند ؛ استخوان شدند!

محمد کاظم کاظمی- ۶ خرداد ۱۳۷۶

پ.ن : تاجر ونیزی..اثر شکسپیر...

Morning has broken

این روزها که می گذرد ، هنوز هم حسرت آن لحظات را با خود دارم
که وقتی بر حافظ تفالی میزدم
آرزویی در پی آن نهفته بود که تنها خود از آن خبر داشتم...

صبر ، وقتی ردپای عشق را احساس می کرد
تردید ، با مهربانی
زانوی شکست ناپذیرش را به خاک پیوند می زد...

شیرینی آن زخم زبان های دوستانه کجا و
طعم گس این لبخند های عاریه کجا...



پ.ن : ‌اینم نتیجه ی تفال بی نیت!

اینجا کسی با خویش نیست
یک مست اینجا بیش نیست
اینجا طریق و کیش نیست
مستان سلامت می کنند...

پ.ن : نمی دانم چه می شود که هر وقت این عکس
را می بینم یاد این خطوط از شهید آوینی می افتم که :

«پرستو را با گرما عهدی است که با بهار تازه می شود!
وطن پرستو بهار است
و اگر بهار مهاجر است از پرستو مخواه که بماند...»

پ.ن : از این اخلاق هم وطنانمان! که در مقابل
هر خارجی خاشع و فروتن و در برابر همدیگر
خشن و تند هستند متنفرم.

یارب چه گدا همت و بیگانه پرستیم...