پ .ن : یاد آغاز بخیر.
خنده ی شوخ تو و زخم دل از آن بیداد.
رقص مستانه ی طوبای تو و ناله ی باد
یاد پرواز بخیر....
دیده اگر با تو برابر شود
چشم من آیینه ی محشر شود
دم بزن ای غنچه ی باغ ازل
تا نفسم خاک معطر شود
دم به دم از نام تو دم می زنم
تا سخنم قند مکرر شود
منظره در منظره گل می کند
چشم تو گر آینه گستر شود
پاسخ لبخند دلم تابه کی
قهقه ی تیغه ی خنجر شود؟
خسته شدم خسته ز دیوارها
عشق مگر پنجره پرور شود
همت حیدر مدد عاشق است
روی زمین گو همه خیبر شود!
درقفسم آینه ای نصب کن
تا پروبالم دوبرابر شود!
(سید حسن حسینی)
دنیا، زیاد زخم روی تنش گذاشته به یادگار...
به یادگار...
قالوا تالله تفتؤا تذکر یوسف
حتی تکون حرضا او تکون من الهالکین
قال انما اشکوا بثی
و حزنی الی الله و اعلم من الله ما لاتعلمون...
پ.ن : گریستن هلیا!
تنها و صمیمانه گریستن را بیاموز!
تنهایی ام را ، با تو قسمت می کنم
سهم کمی نیست
گسترده تر از عالم تنهایی من ،
عالمی نیست
غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصلها را
بر سفره ی رنگین خود بنشانمت ،
بنشین غمی نیست
حوای من !
بر من مگیر این خودستانی را که بی شک
تنهاتر از من در زمین و آسمانت
آدمی نیست !
آیینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم
تا روشنم شد : در میان مردگانم
همدمی نیست!
همواره چون من نه : فقط یک لحظه خوب من بیندیش
لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت
محرمی نیست!
من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم
شاید به زخم من که می پوشم ز چشم شهر آن را
دردستهای بی نهایت مهربانش
مرهمی نیست!
شاید و یا شاید هزاران شاید دیگر اگرچه
اینک به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست!
محمد علی بهمنی