حالا درست ، موقع «سارا» نوشتن است...

از سفره ی  آرزو دلم سیر نخورد
غم نیز به جز از کف تقدیر نخورد
شادم که به سجاده ی  رنگ‌آمیزی
پیشانی من به مهر تزویر نخورد!

پ.ن : امروز صبح مصاف دیدنی -توقع و تورم- بود!

نرخ غم ارزان شد
از تور‍ّ‍‌م
دل شاعر ترکید!

Last Light

Posso aggiungere solo che incontro
sullo stradone ogni mattina
i pioppi, e uno per uno
.fogliano lenti e insieme fanno il tempo
Ogni giorno anche loro cambiano
li indovino nel verde più intenso
(vorrei fermarmi, guardarli uno per uno)
e quando ritorno, ogni giorno, nell’altro senso
.li perdo – e allora penso:  passano

Gian Mario Villalta

رفت آیینه ات ز دست ، باور کن!
ای دل کمرت شکست ، باور کن!

....ت و ه م ح ت ی . . .  

پرسشى از حالم کرده بودى، از حال مبتلاى فراق که جسمش اینجا و جان درعراق است چه مى‏پرسى ؟! تا نه تصور کنى که بى‏تو صبورم، به خدا که بى‏آن جان‏عزیز شهر تبریز براى من تب‏خیز است، بلکه از ملک آذربایجان آذرها به‏جان دارم و از جان و عمر بى‏آن جان عمر بیزارم.

گفت معشوق به عاشق کاى فتى
تو به غربت دیده‏اى بس شهرها
پس کدامین شهر از آنجا خوشترست
گفت آن شهرى که در وى دلبر است

بلى فرقت یاران و تفریق میان جسم و جان بازیچه نیست...
ایام هجر است و لیالى بى‏فجر!، درد دورى هست، تاب صبورى نیست، رنج‏حرمان موجود است راه درمان مسدود.

                                                                           منشآت قائم مقام فراهانی

پ.ن: تا همین الان که دستش در دست من بود آقای «سرابی» بود!..بقیه اش رو نمی دونم!

*راحتی یعنی آنکه از هیچ کس توقعی نداشته باشی!--فرانتس کافکا--

هر چند که از آینه بی رنگ تر است

از خاطر غنچه ها دلم تنگ تر است

بشکن دل بی نوای ما را

 ای عشق!

این ساز شکسته اش خوش آهنگ تر است....

پ.ن: وقتی نوبت نوشتن اسم من شد دیگر خودکار نمی نوشت!

فهمیدم دوران من تمام شده است!

خودکار سیاه تان هم دیگر جوهر ندارد!....آدم های بی خاصیت!

با یک چشم نمی توانی غواص بشوی!

حتی اگر تحصیلاتت تکمیل باشد!

مخصوصا وقتی دنبال خزه بگردی!

در فصل تو کوتاه درنگی داریم....