چشم تو مرا به شب خاطره برد...
پ.ن : از لابه لای دفتر و کاغذ و کتاب هایم
که وقت اسباب کشی- از بهترین روزهای زندگی ام-
پایمال بیرحمی روزگار می شوند ،
چشمم به نوشته ای افتاد که
نتوانستم بر دست خط نازنینش تاب بیاورم..
پ.ن : بابا میگه :
آدم باید خودش رو دو دستی تقدیم خدا کنه...
این رمز آمدن و رفتن روزهاست...
پ.ن : خدا فقط یه نصیحت کرده .. فقط یکی!
« بی دلان را عیب کردم ، لاجرم بیدل شدم
آن گنه را این عقوبت همچنان بسیار نیست
بارها روی از پریشانی به دیوار آورم
ور غم دل با کسی گویم ، به از دیوار نیست!
ما زبان اندر کشیدیم از حدیث خلق و روی
گر حدیثی هست با یار است و با اغیار نیست
دوستان گویند سعدی خیمه در گلزار زن
من گلی را دوست میدارم که در گلزار نیست...»
پ.ن. میوه ی رسیده ی به درخت نمی مونه...
« تو را عده ای ناجوانمرد
از من گرفتند!
تو را غصب کردند!
تو را ... ای فلسطین اشغالی من!
به امید روزی...
که یا بوسه ی داغ لبهات را
خاک باشم
و یا خاک پای تو را
بوسه ای داغ!
... »
پ.ن : هر که خواست
می تواند قایق باشد!
تو -عزیزم-
هواپیما باش!!!
پ.ن :
خسته از گردشگری
چشم های تو
مهربان می شود
با مردمک ها ..
« ز پا افتاده ای در نیمه راهم
نمی دانم از این دنیا چه خواهم... »
پ.ن : نوشابه ی گاز دار خواهد دل من!!!
پ.ن : قبلا فکر می کردم آدم باتجربه
یعنی آدمی که در موقعیت های یکسان
رفتار های مشابه از خودش نشون بده..
اما به نظرم این تعریف آدم احمقه.
آدم با تجربه همیشه برای روزگار یه surprise تلخه!
پ.ن : مشکلات را نباید حل کرد
دردها را نباید به کلی برطرف کرد.
فقط باید جلوی پیشرفت شان را گرفت.
روزگار جیب آدم را از دردها خالی نمی گذارد
فرضم که این یکی را حل کنی
دو تا بهترش را برایت می سازد.
پ.ن : نه من نوکر مردم هستم و نه مردم نوکر من!
و یک ذره هم اجازه نمی دم که اکثریت
به بهانه ی «توده» بودن حق اقلیت را ضایع کنن.
پ.ن : به قول سید :
بادهای سر به زیر
دستی به شانه ی دریا نمی کشند...