اشهدک یا مولای...!
ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست...
۱. آدم بزرگی بود...اما دل بست به کوچک ترین احساسی که نداشت
پر زد و رفت. مثل پرستوها . کوچ کرد و کوچک شد. آنقدر که دیگر
بزرگین احساس ها را هم نداشت که دل بسته شود مثل کوچکی هایش.
۲. یعنی چه که باران می کوبد به پنجره و کسی هم پشت در منتظر نیست.
انگار درس قبلی را یادت رفته است باران !
فکر کردی هر وقت بیایی قدمت روی چشم است. نه !
چشمان ما خیس است اما تو نیستی دلیل...!
۳. صدایت قشنگ بود به قدری که دست دلهره هایم به سختی لرزید
گذشته هایم جان گرفتند و شروع به دویدن کردند
جامی که سال های سال قطره قطره سرخش کرده بودند افتاد و
برای خودم،دلم سوخت...دلم شکست!
۴. نه آتش ابراهیم و نه هیبت موسی ، من سکوت مریم را باور کردم.
که هیچ کس به بازی معجزه اش نگرفت...
شب هایم شبیه کلمه شد و نمازهایم نم نم چکید از سقف زخمی.
حرف های دلم یک آیه مثل تو نیاورند
و تنها
دل به نزول آینه ها بستند .
شاید که بیایی...!
کی رفته ای ز دل ...
رسوای عالمی شدم از شور عاشقی...
ترسم خدا نخواسته رسوا کنم تو را !
۱. ویران شود آن شهر که میخانه ندارد!
۲. حرف تازه ای که نیست...
آسمون دلش گرفته است!
۳. تا ما رفتیم آفتاب شد.
دوباره که داره بارون میاد!
ای دست تو سازنده ی دل های بزرگ
ای عشق ، نوازنده ی دل های بزرگ
من منتظرم تو را که تشریف غمت
داغی است برازنده ی دل های بزرگ!
سید حسن حسینی
۱. و الخبیثات للخبیثین
و الخبیثون للخبیثات
و الطیبات للطیبین
و الطیبون للطیبات
سوره ی نور
آیه ی ۲۶
۲. میگه :
«جرات زندگی کردن داشت»
راست میگه...!