خوش به حال روزگار...
۱. دلم تنگ می شود برای صدای دل انگیزی که می خواند:
«جفا ها کشیدم دردا که دیدم
از مهربانان ، نا مهربانی
غمت را نهفتم در سینه اما
با کس نگفتم ، راز نهانی..»
من از نسل مردهای فراموش شده ام
با آوازهایی که جز بر دل نمی نشست
من را حنجره های باریک
که چون اجدادشان
آسان بریده می شدند
نواختند و
گوشه ای شدم
در شور ...
گوشه ای فراموش شده
درست مثل اجدادم..
من از نسل مادرهای چشم به راهم
نسل دلگرمی های پر تشویش
نسل از خود گذشتن و از دیگران گسستن -ها-
آدمهایی که خود را
برای خدا می خواستند
و خدا را
برای همه...
۲. ستون میرداماد با خط های قرمز و آبی و دست نوشته هایی
که حالا شاید فرو ریخته در کنجی مهیب از پایتخت.
ــــ حمید ۷/۴/۱۳۷۲
ـــ وحید ۷/۴/۱۳۷۲
==== من ...
آرزوهایی که کوچک و خواستنی ماندند...قد نکشیدند مثل روزهایی که
مدام بالاتر می رفتند...گاهی رنگ خودکارشان عوض می شد.
آرزوهای من مثل همان دست خط ها دوست داشتنی بودند...
حالا دیگر ، نمی ترسم که به کوچکی هایم نگاه کنی
و آرزوهای کوچکم را لبخند بزنی .
دیگر خجالت نمی کشم این همه کوچکی را.
بزرگ که شدی
به بزرگی ات ببخش.
۳. آدم بی جنبه و بی ادعا و بی اعتنایی هستم.
۴. نه گفتید و نه شنیدیم...
« و تو ای دختر بی بازگشت گریه ها !
از یاد نبر که ساده نویسی
همیشه ساده دلی نیست!
...
پس اگر هنوز
بعد از گواهی گریه ها
در دفترم می نویسم :
- باز می گردی-
به ساده دل بودنم ، نخند! »
آمد دوباره...مهتاب...لا لا !
wave
خوشا «موجی» که از دریا بگوید
گلی کز مادر گل ها بگوید
برای فتح دل های شکسته
یکی ای کاش
یا زهرا (س) بگوید!
« سر بر زانوی مادرم می نهم
و هزار ستاره را می شمارم
و هزار زخم را
می بوسم
..
سجده در کبودی های طولانی
به بیکرانم می بخشد
سلام می کنم
به دامن ستاره بارانت
و پاسخم ...
