من بی لب لعل تو چنانم که مپرس!
تو ، بی رخ زرد من ندانم چونی...!
۱. الهی هب لی قلبا یدنیه منک شوقه
و لسانا یرفع الیک صدقه
و نظرا یقربه منک حقه...
۲. چون ما نباشیم مجنون ، که لیلی
غیر از دل ما ، محمل ندارد...
۳. دیوانه گشتن از نگه اولین خوش است...!
۴. جان ما در دل و ما در پی جان می گردیم
یار در خانه و ما ...
۵. George Galloway را از مدت ها قبل رصد می کردم!
اما این صحبت اخیرش(نه چندان اخیر البته!) خیلی جالب است
امیدوارم به سرنوشت Robin Cook دچار نشه!
باز روز آمد به پایان ، شام دلگیر است و من !
تا سحر سودای آن زلف چو زنجیر است و من!
دیگران سرمست در آغوش جانان خفته اند
آنکه بیدارست هر شب ، مرغ شبگیر است من!
گفته بودم زودتر در راه عشقت جان دهم
بعد از این تا زنده باشم ، عذر تاخیر است و من..
سُبحه و سجاده و مُهری مرتب کرده شیخ
تا چه پیش آید خدایا ...
دام تزویر است و من!
هر گرفتاری کند تدبیر استخلاص خویش
تا گرفتارش شوم ، پیوسته تدبیر است و من...
منعم از کوشش مکن ناصح که آخر میرسم
یا به جانان ، یا به جان...
میدان تقدیر است و من...!
پ.ن : برایم نوشته : بی خیال زندگی ، قلبت را هدر نده!
برایش نوشتم :
روابط عمومی شرکت قلب ایران!
این روزها کمتر میرسم به خودم فکر کنم...
اما در طول روز بارها و بارها و هر بار چند ثانیه از دنیای اطرافم
فاصله می گیرم ، میروم به سال های دور و سرک میکشم به کنج لحظه هایی
که فقط و فقط در دل خودم مانده است!
گاهی ناراحت می شوم ، گاهی شاد . گاه دلم می خواهد دیگر
انبار خاطراتم را بی اختیار به روی ذهنم باز نکنم اما ...میدانم!
اراده ام ضعیف شده است...
گلادیاتور آدم محکمی است برابر خودش!
اراده اش مثل سنگ است اما پای دل که میان می آید
احساس خستگی می کند از این همه آشوب...سست می شود!
خوابش می گیرد و یک لشکر ، همراهش به خواب میروند...
این روزهای آخر در پاریس چقدر عجیب اند!
خیلی ها در زندگی ام بودند و خواهند بود که به من بد کردند
اما وقت جدایی که می رسید خیلی هایشان مهربان می شدند
و تازه دلم هم برایشان تنگ می شد!
حالا حکایت این اتاق و پنجره و ...هم همین شده ، دلم برایشان تنگ میشود!
احساس بی وزنی می کنم
مثل پر کاهی که با وزش باد به این سو و آن سو می رود!
یه دشت بی انتها را خیال می کنم و مردی که محکم می گریزد!
به کجا و چرایش را نمی داند
اما مگر زندگی نه این است که در تمام تردیدها باید جدی بود؟
« تنها خداست که دوستانش را تنها نمی گذارد...»
به خدا که پرده از روی ِ چو آتشت بر افکن
که به اتفاق بینی ، دل عالمی سپندت!
پ.ن : هیچ وقت یاد اوون جمکران رفتن های دسته جمعی
از خاطرم نمیره...یاد اون شب هایی که چشم در چشم آسمان
هزار هزار فکر خوش می کردم...
نسیم خنکی که به صورتم می خورد و لغزش اشتیاق در دلم!
شادی بی حد و مرز و پنهانی که مثل نیلوفر در قلبم قد می کشید
و ...
بنازم به بزم محبت که آنجا
گدایی به شاهی مقابل نشیند...
کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد ...
۱. تنها ساحل است که از کف زدن دریا
خوشحال می شود!
..
دل من مثل تمام موج ها ، بی اعتناست..
۲. می به من ثابت کرد ،
که زمین می چرخد!
۳. زیبایی تو در سنگ رسوخ می کند!
من که ...
۴. چراغ را خاموش می کنم
از چشمان تو می نویسم
...
آرام می شوم!