و چه بی رحم جهانی که مرا با تو ندید...
۱. بهت گفته بودم : نفس باد صبا هم از جای گرم بلند میشه!
۲. بعد از تقریبا یک روز سفر! امروز دوباره برگشتم پاریس.
به یکی میگن چرا معتاد شدی!؟
میگه :
رفیق بد...رفیق بد....
البته «زغال خوب» هم بی تاثیر نبوده!
۳. بالا بلند عشوه گر نقش باز من
کوتاه کرد قصه ی زهد دراز من..
مست است یار و یاد حریفان نمی کند
یادش به خیر
ساقی مسکین نواز من!
ای عاشقان ، ای عاشقان...
هنگام کوچ است از جهان
در گوش جانم می رسد
طبل رحیل از آسمان...
راه برگشت از اسپانیا بود تنها آخر اتوبوس نشسته بودم
این آهنگ رو گوش میکردم...
تو گل بدی و دل شدی
جاهل بدی ، عاقل شدی
آن کو کشیدت این چنین
آنسو کشاند کهکشان..
در کف ندارم سنگ من
با کس ندارم جنگ من
از کس نگیرم تنگ من
زیرا خوشم چون گل ستان
پس خشم من
زان سر بود
از عالم دیگر بود
این سو جهان
آن سو جهان
بنشسته من
در آستان...
با خودم فکر می کردم
چقدر این شعر شور و شوق دارد برای
دل های غمگین...
پ.ن :
قال هذا من فضل ربی
لیبلونی اشکر ام اکفر
و من شکر فانما یشکر لنفسه...
فردا دوباره بر می گردم پاریس
خدا رو شکر بار دیگر فرصتی به من داد تا بفهمم که چقدر
مقابل لطف و رحمتش کوچکم...
هنوز اینقدر خودخواه نشده ام که دلم
برای خودم بسوزد... هر چند گاهی هزار و یک! دلیل دارم!
اما راستش خوب که فکر می کنم این «من» را
نمی یابم که بخواهد دلم برایش بسوزد...
پ.ن : چند ماه پیش با یکی از دوستان رفته بودم
Sacré Coeur ، کلیسایی در بالای یک تپه در پاریس.
همین طور که از بالا به شهر نگاه می کردم
وقتی خورشید نیمه ی جانش را در کوه ها می کشید
و غروب سخت غم انگیزی را رقم میزد
دلم از خودم گرفت...
که چرا حتی قدمی در راه خدا مجاهدت و کوشش نکرده ام
و حتی ضرری هم متحمل نشده ام...
هیچ فایده ای برای مردمم نداشته ام و ذره ای از مشکلات آنها کم نکرده ام..
از خدا خواستم که به من فرصت بدهد...
پ.ن : به هر صورت این برگ از زندگی من هم ورق خورد
دیدن وحید روحیه ی دوباره برای من بود
امروز خوابیده بودم توی همان اتاقی که ...
خواب دیدم در زده اند و حمید هم آمده است...
من تن به قضای عشق دادم...
از خدا می خواهم به من صبر بدهد
و طاقتم را در انجام وظیفه ی کوچکی که برایم بزرگ و سنگین است
زیاد کند و ...
از همه مهمتر :
اسئلک حبک
و
حب من یحبک!

ان تنصرالله ینصرکم و یثبت اقدامکم...
بعضی رفتن ها زیبا هستند
درست مثل آن زمان که بودند...
به مرگ ات حسودی ام میشود و
هربار که چهره ی مظلوم و دوست داشتنی ات را
به خاطر می آورم دلم برای کودکی ها تنگ می شود...
فردا میروم تا آخرین بار با سیمای نورانی ات خداحافظی کنم!
نزدیک تر بیا !
من زنده ام هنوز
من روی دست فاصله تشییع می شوم...
پ.ن : « ماندن مهم است اما چگونه ماندن مهم تر است
رفتن مهم است و چگونه رفتن مهم تر...»
شبم - گاه و بی گاه-
نورم تویی!
معمای نزدیک و دورم تویی...
ز عالم گذشتم ولی
از تو نه !
گذرگاه صعب العبورم تویی..
از این غیبت تلخ جان می برم
از آنجا که شور حضورم تویی!
پ.ن : رسول امین ظهورم تویی...
اشهدک یا مولای...
***
بعضی وقت ها به رابطه ی پیچیده و ساده ی خودم
با زندگی و بقیه ی آدم ها فکر می کنم!
دلیل این لبخند دائمی را نمی فهمم
اما نمی توانم ترکش کنم...
پ.ن : به من می گوید : آرزوهای آدمی را هم
روی پیشانی شان نوشته اند...
عمر آدمی را هم...!
پ.ن : یاد آن داستان شاه و کنیزک مولانا می افتم که
پیر و سالک شهر موجب شفای معشوقه ی شاه گردید
اما دست آخر شاه در دلش به آن رسید که معشوق
همان پیر است ...
~ شنبه ، آقای قرائتی می گفت :مولوی دروغ گویی بیش نیست!!!
***
پ.ن : اگر دختر بود اسمش را بگذارید : زینب
که گواه شود بر تنهایی تاریخ ...
و صبر کند بر غربت خاک
دیشب زیارت مفجعه را می خواندم که :
بابی و نفسی له الفداء
بابی المهموم حتی قضی
بابی العطشان حتی مضی
بابی من شیبته تقطر بالدماء
السلام علی من بکت علی جسد اخیها بین القتلی
..
السلام علی من رکبت بعیرا بغیر وطاء...
ای که بوی باران
نشسته در هوایت...
پ.ن : دلم برای امام رضا خیلی تنگ شده بود!
دیروز سخت ترین خداحافظی بود در این یک سال ...
پ.ن : به لب گر چه مشکل نفس می رسد...
پ.ن : دلم از خیلی چیزها گرفته است!
اما باید تحمل کنم تا فرصتی بیابم و با خود حرف بزنم!
از آدم هایی که همراهم بودند خوشم نمی آمد!
گاهی چنان بوی هوای نفس به مشام می رسید که
مجال نفس کشیدن نبود!
...
البته برای نشریه یه مطلبی نوشتم که تا حدی از خجالت
خیلی هایشان در بیایم ...
پ.ن : آدم ها قیمت دارند که روی پیشانی شان نوشته است
از آدم های ارزان خوشم نمی آید!
پ.ن : روزهای سختی در پیش است
از همین جا از همه خداحافظی می کنم
هر چند دقیقا پنج روز دیگر مهمان هوای امروز بارانی تهران هستم..
اما می خواهم تنها باشم...
اگر چند قحط گل است و نسیم
به لب گر چه مشکل نفس می رسد
فراوانی است و فراوانی است
به هر مرغ ، چندین قفس می رسد!