تازه گاهی می فهمم حافظ را به کجا رسانده اند که
بگوید :
چارده ساله بتی چابک و شیرین دارم!
...
پ.ن : سیمین بهبهانی جایی گفته :
دشمنان جسمم
و دوستان شعر من هستند!
...
پ.ن :
دشمنان و دوستان هیچ جای من نیستند!
پ.ن : یک روز پدر یاناروس را دید.پیش او رفت و گفت:
- پدر من نمی دانم خدا چیست اما این را میدانم که
من فقط یک مسگر هستم با کله ای صلب و قلبی صلب.
یک تکه چوب سخت.
با این همه اگر من دنیا را خلق کرده بودم
کار تمیزتری تحویل میدادم...
کشیش خندید.
...
برادرکشی/نیکوس کازانتزاکیس
تو را من چشم در راهم...
پ.ن : خبر از حال من نداری...
پ.ن : تقدیر هم نباشد
حیف است که با این زخم نمیرم...
پ.ن : این روزها از همانهاست که
دلم می خواهد سرم را به دیوار بکوبم!
پ.ن : احساس کسی را دارم که برای اولین بار چتر را اختراع کرد!
تا بعدا حسرت باران را بخورد...برای همیشه
پ.ن : پر از بغضم و حوصله ی گریه را هم ندارم!
پ.ن : مثه بارون اگه نباری...
دارم آرزو می کنم
می خواهم از همین بین راه
از همین جایی که هیچ کس نیست
کمی از کناره ی دنیا
راه بروم
از کنار همان جاده های تنها
که مردان بسیاری را گم کرد...
مردانی که در محرم ترین ساعات عشق گریستند!
و صدایشان در هیچ قلبی نپیچید
می خواهم کمی دورتر از شما
کمی نزدیک تر به ماه
بمیرم ...

به چشمهایت قسم...
ان الانسان لفی خسر!
این بار به نامت قسم دادم آسمان را
که در آبی تو پرواز کنم
و دست شوق تو زیر بال هایم را بگیرد!
به نام تو که جادوی نامت
محفل آبی عاشقان را سرخ نگاه داشته است
به نام تو که مادرت
معنای پرواز بود...
پ.ن : اگر چه رو سیاهم پیش رویت...
پ.ن :
دفتر عمر مرا
دست ایام ورق ها زده است!
زیر بار غم عشق
قامتم خم شد و پشتم بشکست!
در خیالم اما
همچنان روز نخست
تویی آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق
دل من بردی و با دست تهی
منم آن عاشق بازنده هنوز
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش
گر که گورم بشکافند عیان می بینند
زیر خاکستر جسمم باقی است
آتش سرکش و سوزنده هنوز...
پ.ن :
من از تمام خداحافظی ها و
پایان ها می ترسم!
من از تمام سال هایی که عبور می کنند
من از خاطره های ساده ام می ترسم....
سکوت می کنم و عشق
در دلم جاری است
که این
شگفت ترین نوع
خویشتن داری است!
تمام روز اگر بی تفاوتم اما
شبم قرینه شکنجه
دچار بیداری است!
رها کن آنچه شنیدی و دیده ای
هر چیز
به جز من و تو
و
عشق من و تو
تکراری است!
مرا ببخش اگر لحظه هایم آبی نیست
ببخش اگر نفسم
سرد و زرد و زنگاری است!
بهشت من!
به نسیم تبسمی دریاب!
جهان - جهنم ما- را
که غرق بیزاری است!
پ.ن : گاهی با تمام وجود می فهمم که
چرا
دنیا زندان مومن است!
ربنا اننا سمعنا منادیا ینادی للایمان ان آمنو بربکم
فآمنا...
پ.ن : بچه که بودم دکارت می گفت :
تنها چیزی که در دنیا به مساوات تقسیم شده است
عقل است
زیرا کسی از کمی آن گله نمی کند!
.
..
اما من از همان موقع گله داشتم!!!
پ.ن : راستش در این یک سال بزرگوار(!) نشده ام
که سکوتم
تمام و کمال
بی اعتنایی محض است
به آدم های کوچک و آرزوهای هم اندازه شان!
پ.ن : رفیق راهی و
از نیمه راه می گویی...
وداع با من بی تکیه گاه می گویی
.
هنوز حوصله ی عشق در رگم جاری است
نمرده ام که غمت را به چاه می گویی...
پ.ن : چند صفحه ی دیگر که ورق بزنی
تمام میشود این
برگ های تنهایی...
به انتهای تنهایی بزرگ من
که
با لبخند سرخ حوا آغاز شد...
اما
با این همه
تقصیر من نبود
که با این همه ...
با این همه امید قبولی
در امتحان ساده ی تو رد شدم
اصلاً نه تو ، نه من!تقصیر هیچ کس نیست
از خوبی تو بود
که من
بد شدم!
«قیصر امین پور»
پ.ن : دیوانه جان!