بس که پیدا بودی
هیچ کس با خبر از نام و نشان تو نبود
چشمه ای صاف
نهان در دل کوه
غنچه ای سرخ
نهان در دل مه
...
نگران همه بودی
اما
هیچ کس نگران تو نبود!
« عمران صلاحی»
پ.ن : می خواره و سرگشته و رندیم و نظر باز
آنکس که چو ما نیست در این شهر
کدام است!
پ.ن : گوشم همه بر قول نی و نغمه ی چنگ است
چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است!
تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
همواره مرا کنج خرابات مقام است!
¤¤¤¤¤¤
پ.ن : میگه : تقدیر چنین بوده ...
می گویم : باید ازش تقدیر به عمل بیاد!
پ.ن : آفتاب مهربانی!
خاک عالم
بر سر من!
پ.ن : خطی نکش
راهی نرو
حرفی مزن
که بگویند عاشقی!
پ.ن : به قول اخوان :
خانه ات آباد !
ای ویرانی سبز عزیز من!
...
تا کجا بردی مرا دیشب
با تو دیشب تا کجا رفتم...
پ.ن : چقدر این شعر قشنگ است! :
جواب سوال ام تو باشی اگر
ز دنیا ندارم سوالی دگر
که من پاسخی چون تو می خواستم
مباد آرزویم از این بیشتر
نشستم به بامی که بامی-ش نیست
شگفتا ! دلم می زند باز پر
نفس گیر گردیده آرامشم
خوشا بار دیگر هوای خطر !
برآن است شب تا به خوابم کشد
بزن باز بر زخم من نیشتر
دلم جرات اش قطره ای بیش نیست
تو ای عشق ! او را به دریا ببر!
گفتمش :
اما دل من می تپد
گوش کن
اینک صدای پای دوست
گفت :
ای افسوس در این دام مرگ
باز صید تازه ای را می برند!
این صدای پای اوست!
گریه ای افتاد در من بی امان
در میان اشک ها پرسیدمش :
شیرین ترین لبخند چیست؟
گفت :
لبخندی که عشق سر بلند
وقت مردن بر لب مردان نشاند!
پ.ن : من مسلمانم !
پ.ن : تنهایی از تمام زوایا نفوذ کرد...
پ.ن : وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم...
پ.ن : لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد!
پ.ن : ها ... صورتم را به پنجره نزدیک می کنم
ها...
تو را به راستی،
تو را به رستخیز
مرا خراب کن!
که رستگاری و درستکاری دلم
به دستکاری همین غم شبانه بسته است
که فتح آشکار من
به این شکست های بی بهانه بسته است ...
قیصر امین پور
پ.ن :
مرا فریب باش!
آرام کن
پ.ن :
فبای الای ربکما تکذبان؟!
بی تو
نه بوی خاک نجاتم داد
نه شمارش ستارگان تسکینم
...
چرا صدایم کردی؟
چرا ؟
...
چند رکعت نورانی تا انتهای نماز زندگی ام مانده است
چرا آغوش گشودی!
چرا !
بی طاقتم کرده ای
لبریز شده ام
بی خود...
چرا باز هم مهربان خندیدی؟
چرا ....
یک عمر هراسان به سویت دویدم
حالا که از همه روز خراب ترم
چرا صدایم کردی
چرا ...
می خواستم پاک و آراسته بیایم
تا لایق نگاهت باشم
اما تو مثل همیشه های بی سابقه ات
ناگهان می آیی
چند ربنای پر اضطراب فاصله دارم با
انتهای این دغدغه های سرنوشت ...
بی تو
تمام روحم درد می کند...
چرا صدایم کردی...
چرا !
¤¤¤¤¤¤¤
پ.ن : یک ساعت تمام
گریه ام خاموش نمی شود...
من تشنه ی قیامتم اما !
از مرگ می ترسم...
پ.ن : فبای آلای ربکما تکذبان !
وصیتم این است :
این قلم خیس گریه را
به کودکی در جنوب ِجستجو بسپار
تا در دفتر مشق های نا تمامش بنوسید :
آن مرد سیب دارد
آن مرد انار دارد
آن مرد سبد ندارد...
یا هر پرنده ای که از کنار پنجره ی کلاسش گذشت
نقاشی کند!
گوش کن!
صدای آن پری ِ پریشان ِ نی نواز را می شنوی؟
که هنوز
بعد از گذشت این همه روز
خواب بلند دریا را آشفته می کند!
می خواهم در جنگی از درختان کاج خاکم کنند
تا عطر سوزنی کاج ها همیشه
با من باشد!
مثل نگاه تو ...
پ.ن : آن من بودم ، که بی قرارت کردم...!
پ.ن : فبای الای ربکما تکذبان ؟!
پ.ن : یار ما چون گیرد آغاز سماع...