une certaine danse à se rappeler, une certaine danse à oublier

تا تو هستی و غزل هست،
دلم تنها نیست...



لا لا لا لایی
لا لا لا لایی
...

و زمزمه های انتظار و نگاه های مضطرب کودکانه...

مرا دست های تو مجاب کرد
و چشم های تو کافی بود ...

« سرباز عاشقی هستم
زیر پرچم روح...»

عاشقان قدیمی ترانه های مندرس می خوانند
اما من ...
می خواهم با صدای لرزان خود بـرایت از خودم بگویـم
و منظره ی پاک چشمان کودکی ام که امروز
یادگار دست های تو است...

- نمی دانم این سطرها را می خوانی یا نه ...
اما حالا باید خواب ببینم تا حتما جوابم را بدهی ...
یادت هست آن روزی را که گفتم
زندگی برایم کافی است
می خواهم کمی بمیرم!
و تو نفهمیدی که مرگ انتهای عشق بود بر فاصله ی
قدم هایمان...*

-----

* این شعر را چقدر دوست دارم که :

با تو از خویش نخواندم - که مجابت نکنم
خواستم تشنه ی این کهنه شرابت نکنم

دستی از دور به هُرم غزلم داشته باش
که در این کوره ی احساس مذابت نکنم

گاه باران همه ی دغدغه اش باغچه نیست!
سیل بی گاهم و ناگاه خرابت نکنم!

فصل ها حوصله سوزند -بـپرهیز- که تا
فصل پر گر یـه ی این بسته کتابت نکنم...

«هر کسی خاطره ای داشت، گرفت از من و رفت...»

اینجا
- جایی که عاشقانه مردن نامفهموم است-
من این زبان ساده ی خود را
مدیون دژخیمانی هستم
که با زبان مسلسل هایشان
مثل همیشه
ساده و رک حرف می زنند...

یادش به خیر

جدّعزیزم!
طرح شکست دشمن را در غار می کشید

من
در میان مردم!

-محمد علی بهمنی-



پ.ن : این روزها با تمام وجود اثر «جان اشتان بک» و
-خوشه های خشم-ش را بر زندگی احساس می کنم!

پ.ن :‌ نفرت را از دید مردم میشود لمس کرد
اما در عوض واقعا دلم برایشان می سوزد...
(البته هیچ وقت در مورد -مردم- نباید حکم کلی داد!)

وقتی خودم را بهتر شناختم فهمیدم اثر یک نگاه نفرت انگیز در من
آنقدر کم است که می توانم ساعت ها در خیابان
قدم بزنم و لبخند!

پ.ن : فرق فرانسوی ها با آمریکایی ها در این است که اینها
نفرتشان را با چشم آشکار می کنند و آنها در دل نگاه میدارند
و در ظاهر لبخند میزنند!

پ.ن : نیکلاس بایرو ...هم کلاسی ام را می گویم.
آدم تحسین بر انگیزی است... از هر نظر!
برادرزاده ی فرانسو بایرو است که در انتخابات اخیر فرانسه با رای بالایی
نفر سوم شد و نزدیک به جبهه ی کاتولیک جهانی بود.
به اتفاق نیکلاس به میتینگ انتخاباتی عمویش رفتم...
در راه برگشت همان طور که از چشمانم قضایا را می فهمید
جمله ای گفت که در عین برندگی نوازشم کرد :

« این نفرت ماست که ما را به جلو می برد، نفرت از تحقیر و شکست
توسط آدم های پست تر...»

گفتم :

« از دید ما آدم ها به اندازه ی نفرتشان پست می شوند...»

پ.ن : از جانب بزرگی سفارش شده بودم به خواندن کتاب های
مربوط به جریان صهیونیسم-مسیحی ...اینجا بیشتر و بهتر کتاب خوانده ام.

رئیس جمهور فعلی فرانسه(نیکلاس سارکوزی) مثل همتای آمریکای اش
به عقیده ی من آدم بسیار با کیفیت و با کفایتی است...
و عجیب آنکه هر دو طرفدار افراطی نظام مبتنی بر تفکرات
صهیونیسم مسیحی هستند.
و نمی دانم آیا دنیا با وجود اینها به سمت محتوم خویش می رود
یا نه . . .

پ.ن :‌ There is a wonder in reading Braille that the sighted will never know
to touch words and ؛
have them touch you back

Jim Fiebig

انقلاب بیش از هرچیز برای ما
یک ابتلای الهی و یک آزمایش تاریخی و اجتماعی است و
در جریان این ابتلا باید رنج، محرومیت، مصایب و ناملایمات را با آغوش باز بپذیریم
و در برابر آشوبها و فتنه‌ها با خلوص و شهامت بایستیم...

شهید محمد جهان آرا



پرنده نیست- آفتاب
بر بامت می نشیند-اما
تو به سایه می گریزی
و آفتاب که پرنده نیست
از خانه ات پرواز می کند...

پ.ن : تو که نمی دانی!
من هم شهید شده ام!
در جبهه ی جبروت مادرانه ات!
و قبلم هر روز و هر شب
جز با نجوای کودکانه ای
تفحص نمی شود...

تو که نمی دانی!
هر چند که می بینی!
و به ظاهر می گریزی
و از باطن نمی هراسی
...

وقت است!
همه را بیدار کن!
همه را ، جز تاک ها
که دارند
خواب شراب 
می بینند!



پ.ن : در تمام زندگی نقش یک شورشی را داشته ام
 بر شب هجوم می برم
و گاه شبیخون می زنم
و دلم را محاصره می کنم
پشت خیمه ی تنهایی مدام...
و گاهی
با افتخار کشته می شوم!

پ.ن : دل من به این راحتی ها نمی گیرد!
اما وقتی بگیرد ول کن نیست!

بهتون قول میدم تا مدت ها قیافه ی من
رو نمی بینید!
صدام رو هم گاهی از تلفن!
که نپرس برای چه همیشه ساکت است...

پ.ن : امروز را کلاس نرفتم...راستش نه از تنبلی بود
نه از هر چیز دیگر!
فقط دلم می خواهد هیچ راهی را کامل نروم
اصلا از هر راهی که به هر راهی میزند تا به منزل برسد
متنفرم!
برای من دیگه مسجل شده که منزل همین راه است...
دیگه  هیچکس نمیتونه گولم بزنه!
هیچ کس و هیچ چیز...
هیچ چیز یعنی همین دل خوشی های موازی!

پ.ن : صبح داشتم به شب های برره! فکر می کردم
و این قطعه ی :

بچه صیدم را نزن!
آهوی دشتم را مزن
.
.
«خواب خرگوش به خواب یار می ماند...»

پ.ن : یه فراز عرفانی و به شدت منطقی !
 به ذهنم رسید که :

« یار خواب است، بیا ، تا که بلندش نکنیم!...»

شهر خالی است ز عشاق بود کز طرفی
مردی از خویش برون آید و کاری بکند...



پ.ن : شهردار تهران اینجا گفته است که تنها مسافرت خارجی اش
به زوریخ بوده...

شاید یادش رفته وقتی رو که نزدیک من در پرواز تهران-پاریس نشسته بود!
و ملت!(از خلبان و کمکش و خدمه و حشم!) به ایشان به چشم
باب الحوائج نگاه کرده و مدام برای رفع حاجت مزاحم می شدند!

به هر صورت از تمام دوستانی که به ایشان دسترسی دارند
می خواهم که داد ما را بستانند!