ای راوی سرگشته ی من !
« من ، صفحه به صفحه
تا آخر این قصه
به دنبال تو هستم ! »
پ.ن :
یا ایها المدثر
قم فانذر وربک فکبر
وثیابک فطهر
والرجز فاهجر
ولا تمنن تستکثر
ولربک فاصبر ....
ما را اجابت کن ای عشق...
دستان افسرده ی ما
سوی شهادت بلند است
می گیرد آیا شهادت
دستان ما را دوباره...؟!
پ.ن : سخنم با شما نیست که : لکم دینکم و لی دین!
اضرع الله خدودکم!
خداوند رویتان را خوار گرداند
لا تعرفون الحق کمعرفتکم الباطل
آنقدر که باطل را می شناسید حق را نمی نفهمید!
و لا تبطلون باطل کابطالکم الحق
و آنچنان که حق را زیر پا می گذارید ، باطل را نابود نمی کنید!
سخنم با شما نیست...
پ.ن : خاک بر سر من که ...
می دانی :
« دل آرام » را گواه می گیرم
که آن دنیا شهادت بدهد به حرف هایی که ننوشتم
به گریه هایی که رنگ قلم نگرفت
به آیه هایی که پی در پی خواندم و بر مهربانی ات گریستم
و از غفلت و درمانده گی ام ناله کردم...
« دل آرام » را گواه می گیرم
بر آن که جز نصرت حق حتی اگر در حد قطره و کمتر از آن باشم
برای زندگی ام راهی را نرفته ام
دل آرام را گواه می گیرم که جز تو
دوستی ندارم و جز به آنان که دوست تو اند
محبت نمی ورزم!
اینکه تو بر چه کسی محبت داری
و اینکه چرا آدم های ظاهرا ضعیف و خوار محبتت را برگزیده اند
در حیطه ی اختیار من نیست که :
هر که را دوست بداری
عاشقش خواهم بود!
خدایا !
از نادانی خود بر تو پناه می برم
و از خطایم
تنها از تو پوزش می خواهم
...
هو الاول و الآخر یار !
که تنها خداست که
دوستانش را تنها نمی گذارد ....
قد افلح من زکیها...
و
قد خاب من دسها
...
امیرالمونین علی (ع) می گوید :
من وثق بماء لم یظمأ
یعنی :
آنکس که به وجود آب یقین دارد
تشنه نمی ماند !
پ.ن :دلم یکی از جمله های نوشته شده با عشوه ی
پشت کامیون ها را می خواهد...مثلا یه چیزی توی این مایه ها که :
از این بیهوده چرخیدن چه حاصل؟
پیاده می شوم ،
دنیا ، نگهدار!
پ.ن : یکی که همیشه در طول مدت آشنایی از من دل ناصاف! داشت
دیروز زنگ زده بود به اتاقم!
نمی دانم شماره و اینها را از کجا آورده بود ( علما می دانند که من شماره ی
خودم را نمی دانم!) - به هرصورت حساب ما جداست، می دانید که!
کلی تعارف و اینها و بعد گفت : خوش میگذره بدون ما؟!!
بهش گفتم :
بی همگان به سر شود...
شما که جای خود دارین!!!
پ.ن : یه آهنگی هست که خیلی دوست دارم
همونی که میگه :
تو بخوان شب همه شب برایم ای مرغ سحر
که دل خسته ی من درآمد از سینه به در
تو سبکبالی و من اسیر بشکسته پرم
تو پر از شوری و من
ز عالمی خسته ام...