نمی دانم
گاهی روح انسان سنگین می شود...
می شکند!

هر چند میان عاشق و رفیق
هزار کوی بی نشان است
اما
هی لک رضا و لی فیها صلاح ...



دیوانه ی عشقت را جایی نظر افتادست

آنجا نتواند رفت ، اندیشه ی دانایی...

¤ داشتم با فرزام چت می کردم
طبق معمول این مشکل رو داریم همیشه که
اگر در آب ، برق ، تلفن یا حتی سرویس دستشویی همسادگان (!)
مشکلی پیش بیاد ،
تکنسین مربوطه اینترنت من رو قطع میکنه!
شانس ما همیشه نوشابه س ...یعنی رسما گاز داره.
داشتم می گفتم :‌
وسط چت ارتباط قطع شد.
دو ساعت بعدش که وصل شد رفتم اورکات . دیدم فرزام برام نوشته :

Yaa man Hova fi offehi On
!Yaa man Hova fi Onehi Off


¤ شاعر می فرمایند :

گلستونو به خار و خس نمی‌دم

به هر دستی بیایه دس نمی‌دم

 مگه بازار شامه بی‌مروت

دلی که داده بودی پس نمی‌دم

¤ بهترین روزایی که در پاریس داشتم
همون روزایی بود که حاج صادق! هم اینجا بود...

در یه حرکت نمادین رفتیم رستوران ایرانی.
که عکسش به صورت نمادین تیره و تاره !

البته واسه ی اینکه ابعاد این دوست ما هر چه بیشتر و بهتر مشخص
بشه (منظورم از بعد اخلاقی و عرفانی هستش)
این عکس رو هم یه عکاس شهیر
در مترو ازش گرفته!

¤ گاهی هم دلتون می خواد یه عکس رمانتیک
که مظهر صلح بین دو کشور دوست و برادر
آذربایجان و اندونزی هستش رو ویران کنین!


¤ یادمه یه معلم عربی دبیرستان داشتیم
به نام آقای زنده دل
که همون وقت خیلی شیک نود سال رو داشتن
و همیشه می گفتن : اگه شما تونستین عربی فصیح
حرف بزنین دعا کنین خدا منو بیامرزه!
(البته این جمله ایهام لطیفی هم داشت همیشه!)

 کلاس به دو شیوه ی متفاوت
یکی با فرکانس معمولی و دیگری با فرکانس مادون بنفش عرضه میشد
و گاهی هم حالات عرفانی عجیبی دیده میشد که در این مقال
نمی گنجد 

به هر صورت می خواستیم بگوییم که نتیجه ی ریاضت های عارفانه ی ما این شده که اینجا
با عرب ها میتونیم عربی حرف بزنیم ،(نمی دونیم چرا ضمایر جمع بستیم!)
 هر چند وحید در همان سال پیش دانشگاهی
به این مقامات رسیده بود و با دکتر عباسی به زبان
فصیح عربی تبادل نظر می کرد!

¤ دیروز سر کلاس لاگ ، فیلیپ بزرگ (استاد ارجمند) فرمودند:
این کشف زندگی مرا تغییر داد!
اوون بنز رو که می بینین دم در
ماله منه!

دلم تنگ شده برای آن روزها که
با همین نوای ساده ی «خانه بر دوش»
در دلم آشوب میشد !




پ.ن :‌ شاعر در یک فرازعرفانی می فرمایند :

اگه درمون اگه دردم خدایا
اگه نامرد اگه مردم خدایا
فقط یک لحظه غافل بودم از عشق
نفهمیدم، غلط کردم خدایا !

گاهی میروم و نوشته های سال پیش را می خوانم
بعضی شان رو دوست دارم بعضی را نه...

اما بعضی حرف های گذشته را پس می گیرم!
جایی نوشته بودم :
آرزویی برایم نمانده...

نه !
حالا که فکر می کنم
خیلی آرزو دارم !


مرا تا قیامت دلی پر خون ...



یا ابتاه! من ذاالذی خضّبک بدمائک؟

یا ابتاه! من ذاالّذی قطع وریدک؟

یا ابتاه! من ذالّذی أیتمنی علی صغر سنی؟

یا ابتاه! یا لیتنی لک الفداء...

یا ابتاه! یالیتنی توسدتُ التّراب و لا أری شیبتک مخصباً بالدماء...