« اگر در صحنه نیستی، هر کجا که میخواهی باش»
اگر در آنجا که باید شاهد باشی و حاضر، نیستی!
هر کجا که میخواهی باش؛
« چه به شراب نشسته باشی، و چه به نماز ایستاده باشی»
هر دو یکی است!!!
برای استحمار کردن، همیشه تو را به زشتیها دعوت نمیکنند
که نفرت زشتیها تو را فراری بدهد و متوجه آنجایی کند که باید متوجه شوی.
گاهی اوقات تو را دعوت میکنند به « زیباییها »، برای کشتن یک حق بزرگ،
حق یک جامعه، یک انسان،
گاه دعوتت میکنند که سرگرم یک حق دیگر باشی
و یک حق محق دیگر را میکشند.
علی شریعتی *
* تنها دلم می خواهد در صحنه باشم
که هم به شراب نشسته
و هم به نماز ایستاده ام...
پ.ن : عشقی که به عطر یاس ماند...
پنهان چه کنم که آشکار است...
بعضی وقت ها از شادی دلت می خواهد پرواز کنی
مخصوصا وقتی
هیچ دلیلی ندارد...!
لااقل از آن دلیل ها که همه دارند...
* یکی از خوبی هایی که امروز رو من عید
گرفتم این بود که نماز رو همزمان با
تهران و البته با اختلاف فاز یک رکعت خوندیم.
هر چند دو تا امام جماعت داشتیم
که یکی مجبور شد هی ایده به خرج بده
و اوون یکی فقط کارش تکرار واضحات با صدای بلند بود :دی
- یکی از روزهای فراموش نشدنی من در پاریس...
* اینجا هر وقت معماهای زندگی کم می شود
یا به قول معروف : کنجکاوی خونم می افتد!
مثل دیروز.
مثلا می روم چهار ساعت داخل شهر دوچرخه سواری
( دوچرخه پرانی!)
و بعد از اینکه نیم ساعت رکاب زدم و حسابی
گم شدم...معمای ما آماده اس!
سه ساعت و نیم طول میکشه
خودم رو پیدا کنم(معنای لطیف عرفانی) که به شب نخورم!
* یکی از دوستان ایمیل زده بود و طبق روال معمول
تهمت و بدگویی...البته حس می کنم
خودش هم میدونه که چقدر خلاف واقع نوشته
اما در هر صورت ؛
بعد از تصفیه ی دوستان!
من واقعا اینجا اصلا این چیزا برام مهم نیست...
تازه کمی هم خوبه..
بالاخره یکی به یاد آدم باشه خودش
کلی روحیه اس :دی
* این رو هم در پاسخ vb نوشتم که
مربوط به نیمه های شب و در حال مطالعه ی درس
سایزمیک ، در کنار پنجره و زیر نور ماه!
هستش و کل شعر در اوون فضا سروده شده:دی
من از این عاشقی گیرم کناره
همش درد و بلا و زهر ماره
تمام روز و شب کارم شده این
بگویندم که هستی هیچ کاره
مرا چشمان تو بیچاره کردند
چه گویم چشم؟ ...بهتر : ماه واره!!!
ندانستم که اقیانوس(!) عشقت
پر از تمساح و مار و سوسماره
بگفتا مادرت روزی که هستی
عصای پیری بابا ، بهاره!
به دل گفتم که حتما مهربانی
نخواهی قلب من را پاره پاره
تو خود دانی که در خوبی و خیرات
نباشد حاجت هیچ استخاره!
پیاده بازگشتم من ز کویت!
اگر چه آمده بودم سواره!
که تف بر آسمان ظلمت ات باد
ستاره
آی ستاره
آی ستاره
لقد جاءکم رسول من انفسکم
عزیز علیه ما عنتم
حریص علیکم بالمومنین رووف رحیم
پ.ن:
فردا عید است...سراسر وجودم
شوق و شور است
اما
دلم آغوش های مومن همیشه را می خواهد
و مصافحه های غلیظ را...
و خنده های حلال یاران!
آخ که چقدر دوست دارم
یکی ناگهان بگوید : عیدت مبارک!
خدایا!
دلم از تمام دنیا به تو خوش است
و از تمام دنیا جز رحمتی که بر
مومنین داری...چیزی نمی خواهم!
خدایا!
دست ها به سوی آسمان مهربانی ات
گشوده و چشم ها از مغفرت بی حسابت
مرطوب و قلب ها از شوق زمزمه ات
لرزان !
...
چقدر دوست دارم مثل تمام
این سال ها که گذشت...
بر زمین های اغلب نم دار مصلی
پشت سرت بایستم
و با ندای روحانی ات
نماز بخوانم!
الهم اهل الکبریاء و العظمه
و اهل الجود و الجبروت
واهل العفو و الرحمه
و اهل التقوی
و المغفره
...
فمن یکفر بالطاغوت...
ویومن بالله
فقد استمسک بالعروة الوثقی
لا انفصام لها
والله سمیع علیم ...
هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست،
وانچه در چشم تو از شوخی و رعنایی هست،
سروها دیدم و در باغ تامل کردم
قامتی نیست که چون تو به دل آرایی هست!
راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی
صبر نیک است ، کسی را که توانایی هست!
هرگز از دوست شنیدی که دمی صبر کند
دوستی نیست در آن دل که شکیبایی هست!
خبر از عشق نبودست و نباشد همه عمر
هر که او را خبر از شنعت و رسوایی هست!
آن نه تنهاست که با یاد تو انسی دارد
تا نگویی که مرا طاقت تنهایی هست...
همه را دیده به رویت نگرانست ولیک
همه کس را نتوان گفت که بینایی هست
گفته بودی همه زرقند و فریبند و فسوس
سعدی آن نیست، ولیکن چو تو فرمایی ، هست!