یا واسع المغفرة
یا باسط الیدین بالرحمة
.
یا صاحب کل نجوی
..
یا منتهی کل شکوی
...



پ.ن:

هوای دست تو مرطوب بود و بارانی

و ابر
هرچه به ذهنش رسید با شب گفت...

«یا راحم العبرات..»
ای آنکه دلت به دیدن چشم های گریان
مهربان است 
«یا مقیل العثرات..»
ای آنکه توبه ی خطاکاران را
لطفت پذیراست...

پ.ن:

علی عاشق ترین معشوق دنیاست...

عدم شور حضوری دارد از او
تواضع هم غروری دارد از او !
علی نامردمی را مرد می کرد
دل نامردمان را سرد می کرد

سکوت محض
همه جا تاریک است
اما
چنان شوق لطیف و لذت نوازش کننده ای
تمام وجودم را در بر گرفته
که دلم می خواهد
یکی یکی تمام ستاره های این
آسمان تنها و بی ادعا را بشمارم!

وای خدای من!
چقدر این نور ماه قشنگ است
شاید ماه هم دل به لطفت بسته
و به همان ذکر لطیف...

نرگس ِ مستِ نوازش گر مردم دارش
خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد!

چشمم از آینه داران خط و خالش گشت
لبم از بوسه ربایان بر و دوشش باد!

گر چه از کبر ، سخن با من درویش نگفت
جان فدای شکرین پسته ی خاموشش باد!




پ.ن :‌ امسال شب های قدر را از دست خواهم داد...
دلم می خواست شب قدر را مثل سال های قبل
با مناجات آقای فاطمی نیا بگذرانم...که به نفسش سخت معتقدم!

سر ِ درس عشق دارد دل دردمند حافظ
که نه خاطر تماشا ، نه هوای باغ دارد...

شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن
مگر آنکه شمع رویت به رهم چراغ دارد...



*یکی از این خانم های هم کلاسی(!)  با عصبانیت
از اینکه من اسمش رو همه اش یادم میره شکایت می کرد!
منم  با خونسردی گفتم: اسمتون سخته و با اسم شما توی کشور ما می شه
واسه ۷ -۸ تا بچه شناسنامه گرفت!
(اگه جواد بود می گفت: تازه توی کشور ما عکس بعضی ها
رو هم میذارن لب قندون ، بچه دست نزنه!)

* اگه اوضاع همین طوری پیش بره سال دیگه همین موقع
توی پاریس یه رستوران راه میندازم!

* ای کسانی که دوفازی را از دست داده اید!( خصوصا جواد! و البته...!)
شما هنوز نفهمیده اید که چه چیزی را از دست داده اید!


"!Young men want to be faithful, and are not; ...old men want to be faithless, and cannot  "

Oscar Wilde

صدایم را می شنوید؟
بوی دلتنگی همیشه ی پاییز می دهد؟
نه...این هوای مه گرفته ی حیاط تنهای خانه است!
حیاط خانه ی ما تنهاست
و حوض خانه ی ما بی آنکه دل به سیب های قرمز هر روزت
بسته باشد...دل تنگ است!
و شب ها...وقتی دل شب هم تنگ می شود
بارش ستاره بود از روی دست نوازش درختان گاه و بی گاه
بر دوش لرزه های آب
و خنکای نسیم
بر پلک های گرم و شاد و گیسوان شب...که حالا همرنگ
بخت هجاهای در گلو مانده است...

آی..امان از بغض های تا نیمه گریه کرده...
امان از این سه نقطه های بی احساس!

کسی نمی فهمد!
من دلم برای شب های قدری که صدای گریه ام 
به آسمان بلند بود و لابه لا ی آن همه قلب پاک، ناپیدا

من دلم برای قسم هایت تنگ شده است
من دلم برای گریه های همنوای «یا زهرا» و پهلوی شکسته و...
من دلم برای صدای خالص و بی ادعای پیر مرد کنارم تنگ شده است
من دلم برای ضجه های نیمه شب:
الهم اغفر الذنوب التی تهتک العصم..ت تنگ شده.
 من دلم برای حال آن روز تنگ شده.
من دلم برای روزی که تمام دلخوشی ام شب های تمنا و
اشک و آه و حسرت بود و صدای مقدست...
من دلم برای هر چه قلب پاک و شکسته بود
که همه با هم صدایت می زدیم...به یاد بارش نور
به یاد آنکه صدای خسته و ضعیف من
به لطف آن همه نفس های لطیف و دردناک
عطر اجابت داشت...
دلم تنگ شده است!

چه فرقی می کند!
اینجا کسی صدایت را نمی شنود!



پ.ن : اشک حافظ خرد و صبر به دریا انداخت
چه کند؟...

از فردا بپرس !
مردی از کوچه تماشا
تمام شهر فرنگ چشمت را به سکه ای فروخت!
در هر کجا که بودی مرا وقف نگاهت کن!

نترس!

من سرنوشت عاشقی را
سر قرار اول ...........باختم...