دریای عشق را به حقیقت کنار نیست
ور هست پیش اهل حقیقت کنار اوست
صاحب دلی نماند در این فصل نوبهار
الا که عاشق گل و مجروح خار اوست
دانی کدام خاک بر او رشک میبرم
آن خاک نیکبخت که در رهگذار اوست
گر دیگران به منظر زیبا نظر کنند
ما را نظر به قدرت پروردگار اوست...

دستت
مثل استعاره های سرخ قدیمی
از پاسخ من
طفره می رود
اتصالی نیست
صدای تو را می بوسم
روی نسیم های محال
و شبانگاهم
لبریز از حسرت صدایی است
که عطر اجابت داشته باشد...
من از تبار قطره های محال اندیشم
و آرزوی اقیانوس های معطر را
در سرم می پرورم
چه خشکسالی غریبی
مچاله ام کرده است!
سید حسن حسینی
پ.ن : ما شبی دست بر آریم و دعایی بکنیم...
شرمش از چشم می پرستان باد ، نرگس مست...