دریای عشق را به حقیقت کنار نیست
ور هست پیش اهل حقیقت کنار اوست

صاحب دلی نماند در این فصل نوبهار
الا که عاشق گل و مجروح خار اوست

دانی کدام خاک بر او رشک می​برم
آن خاک نیکبخت که در رهگذار اوست

گر دیگران به منظر زیبا نظر کنند
ما را نظر به قدرت پروردگار اوست...


ظلمت نفسی...

آن روز ، جهان از جنون من ، سبک می شود...

دستت
مثل استعاره های سرخ قدیمی
از پاسخ من
 طفره می رود
اتصالی نیست
صدای تو را می بوسم
روی نسیم های محال
و شبانگاهم
لبریز از حسرت صدایی است
که عطر اجابت داشته باشد...


 من از تبار قطره های محال اندیشم
و آرزوی اقیانوس های معطر را
در سرم می پرورم
چه خشکسالی غریبی
مچاله ام کرده است!

سید حسن حسینی


پ.ن : ما شبی دست بر آریم و دعایی بکنیم...

دلم میسوزد از باغی که میسوزد...

!!!One lives in the hope of becoming a memory

شرمش از چشم می پرستان باد ، نرگس مست...