¤ شنیده بودین که میگن :
هفت شهر عشق را عطار گشت
عاقبت از راه چالوس رفت رشت؟؟؟

حالا یه شاعری
عاقبت از راه مشهد داره میره میلان.
تازه به مقصد لارناکا!

¤من بر آنم که بعضی ها واقعا
قوانین اسلامی را در کشور
پیاده کرده اند!!!

من ، هم سفر باد سحر خواهم شد
خاک گذر اهل نظر خواهم شد
در آتش عاشقی به سر خواهم شد
پولادم!
و آبدیده تر خواهم شد!

پ.ن : برای من حکم هجرت دارد...
باید از همه چیز گذشت!
هر چند دیرزمانی است که ماندن نیز برایم
همین حکم را پیدا کرده است...

پ.ن : دیروز  یکی از مستخدمین دانشکده می گفت:
دیگر رو به تمام شدنیم!
به لحن تعارف گفتم؛
به نظر من با پنج سال پیش خیلی تفاوت نکرده ای...

گفت: من امروزم!
گفتم: یعنی چه؟؟؟
سکوت کرد...
آمدم کمک کنم در پاسخش که :
یعنی -دیروز- نیستی!؟
گفت:
و فردا نخواهم بود...

پ.ن :
رودیم و به لب سرود دریا داریم...

امروز لفظ پاک «حزب الله»
گوبا که در قاموس روشنفکر این قوم^* ،
دشنام سختی است!

اما ، من خوب یادم هست
روزی که «روشنفکر»
در کافه های شهر پر آشوب
دور از هیاهو ها
عرق می خورد

با جان فشانی های جانبازان‌ «حزب الله»
تاریخ این ملت
ورق می خورد!

سید حسن حسینی

* خیلی سخته که لینک ندهم!...

guilty secret!

من به آنان گفتم:
آفتابی لب درگاه شماست
که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.

و به آنان گفتم :
سنگ آرایش کوهستان نیست
همچنانی که فلز، زیوری نیست به اندام کلنگ.
در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است
که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.
پی گوهر باشید.
لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.
...

سر هر کوه رسولی دیدند
ابر انکار به دوش آوردند.
باد را نازل کردیم
تا کلاه از سرشان بردارد.
چشمشان پر داوودی بود،
چشمشان را بستیم.
دستشان را نرساندیم به سر شاخه هوش.
جیبشان را پر عادت کردیم.
خوابشان را به صدای سفر آینه ها آشفتیم.

سهراب

Quanto all’amare chi lo sa se ho mai
amato – o se soltanto ho colto
quattro stracci e una viola del pensiero
mentre appassivo piano anch’io

Andrea Raos 

ما را سریست با تو که گر خلق روزگار
دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم...

سرنوشت مقلدان خمینی چیزی جز شهادت نیست.

شهید آیت الله دکتر بهشتی

پ.ن:
امروز ظهر داشتم صحبت هایشان را با عنوان
« روزهای آخر زندگی حضرت علی (ع) » می شنیدم...

روایت اینکه مولای متقیان چگونه
جمع اضداد را فراهم ساخته...چگونه غم و صبر را
به حماسه و شجاعت و حضور آمیخته است.
چگونه احساس و مهر و عطوفت را به
شدت و سخت گیری و جدیت گره زده است ،

با بیان دلنشین و هوشمندانه ی شهید بهشتی
برایم لحظاتی شعف انگیز پدید آورد.

کسی که آخرین جمله ی زندگی اش این باشد:

«بچه ها!
بوی بهشت را استشمام می کنید؟ »

کسی که به حق امام پس از مظلومیت و خار در چشم
دشمنان اسلام بودن در مورد ایشان می گویند:

«بهشتی یک ملت بود برای ملت ما »