تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو
پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو
ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی میکشم از برای تو
دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشه تاج سلطنت میشکند گدای تو
خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
این همه نقش میزنم از جهت رضای تو
شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو...
پ.ن : در پناه حق!
بسم الله الرحمن الرحیم
کهیعص . ذکر رحمة ربک عبده زکریا
اذ نادی ربه نداء خفیا
قال رب انی وهن العظم منی واشتعل الراس شیبا
ولم اکن بدعائک رب شقیا
وانی خفت الموالی من ورائی وکانت امراتی عاقرا
فهب لی من لدنک ولیا
یرثنی ویرث من آل یعقوب واجعله رب رضیا
یا زکریا انا نبشرک بغلام
اسمه یحیی لم نجعل له من قبل سمیا...
پ.ن: به نظر من معرکه بود.
-یک تکه نان- را می گویم.
یا رفیق من لا رفیق له!
چیزی بیش از یک شروع تاریخی!
فیلم با یک قطعه ی دل انگیز از آیات سوره ی مریم
تمام میشود...
این دوست باصفای ما باعث می شود
تمام اطرفیانمان در سینما مبهوت صدای گریه ی او شوند.
و ما نیز...
پ.ن: راستی اسمش صدرا بود!
همین دوستم را می گویم
می گفت در بخش صادرات سنگ فعالیت می کند.
بعدا فهمیدم که در سازمان دفاع از حقوق ملت فلسطین
عضویت دارد!!*
-امشب توفیق دیدار خصوصی با شهدای گمنام دانشگاه حاصل شد...
وقتی طنین تنهایی این قطعه از دعای کمیل
که- اللهم واسالک سوال من اشتدت
فاقته و انزل بک عند الشدائد حاجته
وعظم فیما عندک رغبته ...
با نوای این دل همراه شد ،
دیگر طاقتی نمانده بود...غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا!
*یاد این جمله حاج آقا امجد افتادم که :
برادرم!
تظاهرات را بی خیال . صمیمیت رو بچسب!
... باید آدمها را از نو بشناسیم...نه از تظاهراتشان!
- چه می کنی؟
- می می نوشم.
- چرا می می نوشی؟
- تا فراموش کنم.
- چه چیز را فراموش کنی؟
- میخوارگی ام را...
شازده کوچولو*
پ.ن: نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو...
*شاید این نوشته هم همین حکم را دارد!
به هر صورت...این «من» گفتن ها
کسل و شرمنده ام می کند و گاهی از
خود متنفر میشوم ...
بعد از پنج سال ،
حالا دیگر می توانم
آدمهای فرصت طلب را حتی از چهره بشناسم!
اما همیشه از چهره هم فراتر رفته ام...
مستی نه از پیاله نه از خم شروع شد
از جاده‌ی سه‌شنبه شب قم شروع شد*
آیینه خیره شد به من و من به آینه
آن قدر خیره شد که تبسم شروع شد
خورشید ذره‌بین به تماشای من گرفت
آنگاه آتش از دل هیزم شروع شد
وقتی نسیم آه من از شیشه‌ها گذشت
بی‌تابی مزارع گندم شروع شد
موج عذاب یا شب گرداب؟! هیچ یک
دریا دلش گرفت و تلاطم شروع شد
از فال دست خود چه بگویم که ماجرا
از ربنای رکعت دوم شروع شد
در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار
تا گفتم السلام علیکم ... شروع شد
پ.ن : رفتم تقویم را نگاه کردم
آخرین جشن دانشکده بود...
تقریبا تنها حرکت فرهنگی بود که در این پنج سال
به ابتذال کشیده نشد!
* یادش بخیر!