ای دیــر بدست آمــده بــس زود برفتی
آتش زدی اندر مـن و چون دود برفتی
چــون آرزوی تنــگدلان دیـــر رسیدی
چــون دوســتی سنگــدلان زود برفتی
زان پیش که در بـــاغ وصال تو دل من
از داغ فــــراق تـــو ، برآســـــود برفتی
ناگشــته مــن از بنــد تــو آزاد بجستی
ناکرده مـرا وصــل تــو خشنود برفتی
آهنــگ به جــان مــن دلسوخته کردی
چـون در دل مـن عشـق بیفزود برفتی...
پ.ن : در حق من لبت این لطف که می فرماید،
سخت خوب است
ولیکن
قدری بهتر از این!
پ.ن :
نازک آرای تن ساقه گلی..
گفتـم نگـرم روی تــو
گفتــا بــه قیــامـت!
گفتم روم از کــوی تــو
گفتــا بــه سلامت!
گفتم چه خوش از کار جهان؟
گفت غم عشق
گفتم چــه بــود حـاصل آن ؟
گفت ندامت!
دامــن ز کفــم می کشی و می روی امــروز
دست مــن و دامـــان تـــو فــردای قیامت!
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا! جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت:
صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی!
در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی!
خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی..
این روزها پر از شادی ام!
پر از اطمینان!
سرشار از تمام کسانی که دوستشان داشته ام!
غرق در ذکر لطیفی که در وجودم غوطه می خورد!
این روزها صدای همین باران که به صورتت* می خورد
نوازشم می کند...
مثل همان باد های سر به زیر و مطمئن!
مثل همان غرّش سرکش ابرهای رام نشدنی...
وای خدای من !
چه کیفی دارد!
*شما نمی فهمید!
پ.ن : می گفت:
اگر روزی رخصت دیدارش بیابی
به او چه خواهی گفت؟
کمی فکر کردم...
هیچ نخواهم گفت.
فقط می شنوم!
پ.ن: به یکی از این بر و بچه های گل هسته ای
می گفتم:
این ماجرای غنی سازی ایران همه رو (منجمله خودمون رو!)
به ترس انداخته...
آخه از قدیم گفتن:
تفنگ سر پر یه نفر رو می ترسونه...
اما تفنگ خالی ۲ نفر رو!
