پر طاووس فتاده ست به دست مگسان
کو سلیمان که نگین گیرد از این هیچ کسان؟!
کعبه دور است و دل ِ تشنه ام اسماعیل است
زمزمی ، زمزمه ای ، سوختم ای همنفسان
مهربانا ! شب ظلمانی ما را بشکن!
باراللها ! مه خورشیدی ما را برسان!

پ . ن : به خدا دلم برای زمزمه های نیمه شبت تنگ
شده....ان ربی لسمیع الدعا!
عهد های بین مغرب و عشا را یادت می آید؟
نمی دانم...من همین آرزو را می خواهم.
همین یکی را !

پ.ن : تهران دودآلود و دوست داشتنی است...
این را بعدا خواهم فهمید!
این روزها حتی دود هم ندارد...چرا؟

پ.ن : دیروز با دوستان هم دانشکده
(که حقا ما نسبت به آنها پیش کسوتیم!)
رفتیم گلزار شهدای کلکچال...

دکتر وطنی با همان لباس قرمز (که در مجمع تشخیص می پوشد) آمده بود...

دوستان عزیز انرژی اتمی هم بودند.
جواد هم نبود! -می گفت : نیازش به ورزش توپ دار جدی شده است-(نمیگم بعدش رو!)
اما جاسا بود!
عجب جاسایی بود!
برای چند سال آرزو کردم که دیگر کوه نروم.
خیلی خوش گذشت!

الهی و سیدی و مولای و ربی
صبرت علی عذابک
 فکیف اصبر علی فراقک
و هبنی صبرت علی حر نارک
 فکیف اصبر عن النظر الی کرامتک
 ام کیف اسکن فی النار و رجائی عفوک ...

پ.ن : این روزها دلم برایت تنگ شده است..
یاد خنده هایی که همیشه بوی وصال میداد.
برای عطر حول حالنای سال تحویلت...
حتی دیگر به رویا نمی بینمت.

زمین است که فاصله ها را محو میکند.
تو آسمانت بالاتر از سقف حسرت من بود...
افسوس...
انی مهاجر الی ربی...

دیروز اگر رو به قتال آوردیم
در پاسخ تو زبان لال آوردیم
امروز به خیمه گاه آن دعوت ناب
صد علقمه لبیک زلال آوردیم

سید حسن حسینی

عرفان!

•  یادمه سال اول دانشگاه در عین سوپر اجتماعی بودن
  گوشه گیر و عزلت نشین بودم...
  آن زمان به هومن می گفتم:
  « اولین مرحله از عرفان اینه که آدم بتونه از دست همه
  فرار کنه!»
• امروز اولین سالی بود که مصافحه های غلیظ عید
  با تقریب مهندسی صفر بود...
  حتی بعضی دوستان از دور می گریختند که با هم روبرو
  نشویم..
  «آخرین مرحله از عرفان اینه که همه از دستت فرار کنن!»

با تشکر از تمام دوستانی که در سیر و سلوک عرفانی
من شریک بودن!*

پ.ن : من یه دوست خوبی دارم به اسم عرفان.
خیلی بچه خوبیه ها ولی نمی دونم چرا عادت داره
هر ۱۰ دقیقه یه بار یه تلفن به من میزنه که :
-اوون قضیه چی شد؟ -
و من تا فکر میکنم :-کدوم قضیه؟
 یاد یک ماه و نیم پیچ(پیش) می افتم که
 قرار بود یه کاری رو واسشون انجام بدم!
و...

* به خدا با تو نبودم یوسف!

گر یکی از عشق برآرد خروش...

بوی گل آورد نسیم صبا

بلبل بی​دل ننشیند خموش

ساقی اگر باده از این خم دهد

خرقه صوفی ببرد می فروش

حیف بود مردن بی عاشقی

تا نفسی داری و نفسی بکوش

سر که نه در راه عزیزان رود

بار گرانست کشیدن به دوش

سعدی اگر خاک شود همچنان

ناله ی زاریدنش آید به گوش

هر که دلی دارد از انفاس او...