Oscar Wild  یک نویسنده ی عادی نبوده ، من معتقدم
از این بینهایت معادله ی مجهول دست کم چندتایی را
لمس کرده است :‌

• هنگامی که روزگار بخواهد کسی را فاسد گرداند,
  آنچه آرزو می کند در اختیارش می گذارد.

گاه بعضی کلمات همانقدر که حقیقت دارند ،
تلخ و تکان دهنده اند...
وقتی می گفت:
-من فرصتم زیاد نیست...
تمام بدنم می لرزید.
جهان و تمام حوادث و انسانها دور سرم می چرخید.

...والعصر!...ان الانسان لفی خسر!
ببین چگونه غافل و گمراه شده ام!
چگونه در کوران ظاهری دنیا غرق شده ام!
چطور برای جلب تحسین دیگران زندگی ام را تباه کرده ام!

آنچه ما کردیم با خود ، هیچ  نابینا نکرد
در میان خانه گم کردیم صاحب خانه را

قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست

بوسه ای چند برآمیز به دشنامی چند...

گاهی بعضی اشعار درست اقتضای وقت است...
این شعر را با نفس من بخوانید!‌

 :
در کوله بار غربتم یک دل ،
از روزهای واپسین مانده است
عباس های تشنه لب رفتند،
 لب تشنه مشکی بر زمین مانده است

من بودم و او بود و گمنامی ،
نامش چه بود ؟ انگار یادم نیست !
بر شانه های سنگی دیوار ،
 نام تو ای عاشق ترین ،مانده ست!

مثل نسیم صبح نخلستان،
سرشار از زخم و سکوت و صبر
رفتید ،
 اما دردل هر چاه
، یک سینه آواز حزین مانده است :

«رفتیم اگر نامهربان بودیم»
- رفتند اما مهربان بودند-
«رفتیم اگر بار گران .....» ،
 آری بار گرانی بر زمین مانده است !

بر شانه ی خونین تان ،
 یاران !
 یک بار دیگر بوسه خواهم زد!
برشانه خونین تان
 عطر تابوت های یاسمین مانده ست

ز آنان برای ما چه می ماند ؟
 یک کوله بار از خاطرات سبز
از من ولی یک چشم بارانی ،
 تنها همین ، تنها همین مانده است!

علیرضا قزوه

نمی دانم چرا هر وقت این آهنگ «بهار دلنشین» بنان
را می شنوم...دلم تنگ میشود...خیلی تنگ..

این آخرین بهاری است که صدای گرم و دلنشین
دوستان را از نردیک حس می کنم...آخر این فصل
بهار من هم تمام می شود...با همه ی خزان هایش...

حالا از ته قلب برایتان می خوانم:

ای که بوی باران شکفته در هوایت
یاد از آن بهاران که شد خزان بپایت...

جز غمت ندارم به حال دل گواهی
ای که نور چشمم در این شب سیاهی

چشم من به راهت ، همیشه تا بیایی
باغ من بهارم ، بهشت من کجایی؟

یا مقلب القلوب را که می شنوم...تمام تنم میلرزد...