بهتر بگویم:
منظورم از این «بیدلی» همین
خرده های احساس بود که جمعشان کردیم
و خاک بر سرشان ریختیم که
زندگی بازیچه نیست که یادت برود
کجا گذاشتی اش!
خواب برادر مرگ است
و چه افیونی بهتر از مرگ
برای من که استنشاق ذرات زندگی
، اینطور ، مشمئزم می کند
فرسوده شده ام در این خیالواره ....
من به اندازه ی تمام دوستانی که داشته ام
به غربت غوطه خورده ام
و به اندازه ی تمام آنها که دوستم نداشته اند
به آفتاب سوگند!
که به قد تمام سایه ها بی گناه بودم
و سرم به هیچ سروی بلند نمی گشت
و دلم به هیچ آسمانتان خوش نبود
و همین است
که آبی هایتان را باور نمی کنم...
حسرت روزی را می خورم که گاهی نگاهم
به نگاهی گره می خورد و تمام روزم خراب میشد..
پ.ن:
در نیروهای مسلح رسم است!
هر فاجعه ای اتفاق می افتد می اندازند تقصیر یکی
از قربانیان!
در دانشکده ی ما هم چنین رسمی بوده و
به شکرانه ی این تجدیدی هایی که آورده ام
و مبصر خاطرات دوستان از دست رفته ام شده ام
کشفش کردیم!
یا قدیم الاحسان
خبرت خراب تر کرد جراحت جدایی...
پ.ن!
باورم نمی شود!
که چهره در هم کشی از
آنکه مسکین دست دعا بسویت گشوده...
انجاءه الاعمى ،
از آنرو که نابینایی سراغت گرفته است!
تو از او روی میگردانی؟
أنتعنه تلهى؟
کلا!
هرگز چنین نیست!
مرگ بر این انسان!
چقدر غافل و ناسپاس است!
قتلالانسان ما أکفره...
