و باز هم بازندگی ام در بازی با زندگی ام!
و باز هم
فریب بندگی ِ فریبندگی ات!
و باز هم...
أَشکوا إلیک غربتی ...
مثل تقویم همین معشوقه های تب دار
یا ساعت عاشق های فراموشکار
آرام...سرم را می گذارم روی یک انحنای نورانی
تا از دور اذان بگویند و من متهم شوم!
باور کن اینقدر نامه ی دریده نوشته ام
نه تا که رحم کنی بر این از همه بریده...
تا بدانی اگر رمقی هست
هنوز هم از تو ...
و باز هم ...

من  و تو 
 تنها وجه اشتراک این همه شب بودیم
و تو تنها نقطه تمایز من با اینهمه شب ....
حرفهای ناگفته و یا ناگفتنی بسیار مانده هنوز
 و باز باید نشست انتظار کشید...
 تا شاید فرشته ای ...
 وعده داده بودی روشنایی چشم هایت را
و  گفته اند که « الکریم اذا وعد وفی »
و هیچ فرقی نمی کند که همه چیز سر جای خودش باشد یا نباشد !
.. هیچ دل نگران نیستم که من از آنسوی پنجره نادیده می شوم!
و حتی اینکه ماه در پنجره من پیدا نیست
که الکریم اذا وعد وفی...

یا محسوس العطا !
در دل سال های سال از آواز جبل الرحمه
در عین حال آن  دیگری که در من هست
آن دیگری که مالکیت نمی داند ولی داشتن را تجربه می کند
بین العبد و بین مولاه الف مقام....و به چشم معبود زیباست!
و عشق !
 چه عمری داشته ایم
من و تو  در پس نقاب اسطوره ها !
یادت هست ؟
روزگار هم دلش نمی آید!
و زمین تر شده بود..
به صحرا شدم،عشق باریده بود
 و زمین تر شده بود
 و چنانکه پای مرد به گلزار فرو شود ،
 پای من به عشق فرو می شد...
آه ای پرنده ی سر گلدسته های عشق!

شب عاشقان بیدل ، چه شب دراز باشد...

باده ی تلخ غمت را هر که نوشد
کنج غم را کی به شادی می فروشد؟

آن شب که گونه هایت آتش می ریخت بر سر دشمن!
آن شب که بوی بهشت از شانه های آسمان سرازیر می شد
آن شب که چراغ های آسمان و بالنجم هم یهتدون می خواندند!
نشسته بودی و زمزمه ی :
انی مهــاجر الی الـله...
انی مهــاجر الی الـله...
انی مهــاجر الی الـله...
و من تازه فهمیدم که چه می گفتی!
شاید اثر تو در من همین باده ی «الرحمن» است
که حالا جرعه جرعه ...
یا وفای همین کلام -یا زهرا- ی همیشه ات
همین بیهوش در آغوش ِ « مدهامّتان » ...
 واین پلک های داغ و سوزان ِ « نضّاختان »...
و افسوس..
افسوس بر آن چشم که با پرتو صد شمع        
در آینه ات دید و ندانست کجایی...!

 « دریا  و من چه قدر  شبیهیم  گرچه باز 
     من  سخت  بیقرارم  و او بیقرار نیست!
     با او چه  خوب می شود  از حال خویش گفت  
     دریا  که از اهالی  این روزگارنیست 
     امشب ولی  هوای جنون  موج میزند 
     دریا سرش  به هیچ سری  سازگار  نیست 
     ای کاش  از تو هیچ  نمی گفتمش  ببین 
     دریا  هم اینچنین  که  منم  بردبار نیست... »

. حالا من هم جرات اقتدایت می یابم:
انی مهـاجر الی الـله...
انی مهـاجر الی الـله...
انی مهـاجر الی الـله...

از قول من هم روی ماه امام و شهیدان را ببوس...