...صدای فاصله هایی که غرق ابهامند!
برای همیشه ، خود را دست تو سپردم!
خود را به دست تو سپردم
برای همیشه!
نشسته ام به انتظار تاریخ وفات!
ساعت چند است؟
پ.ن: وقتی انگیزه ی حضورت در دانشگاه «شیر موز» های دویست تومانی باشد
دیگر از هیچ کس توقعی نداری!
الاعمال بنیات!
پ.ن: مسیحیان عمیق نیز به اینکه بیست و پنجم دسامبر تولد حضرت عیسی نیست
اعتقاد راسخ دارند!
چه برسد به صدا و سیمای خودمان!
پ.ن: کلاغ عاشق ما...
شوق است در جدایی و جور است در نظر!
چقدر راست!
باور کن خسته ام می کنید!
آدمهای بی جنبه و لا ابالی!
نمی دانم چرا امروز مدام این شعر سید در ذهنم عبور میکند
با همان صدای خسته و عمیق و دل شکسته!
قرن غم های حقیقی ، دل خوشی های مجازی ،
لحظه لحظه در ترقی ، صنعت تابوت سازی!
قرن تخریب تفاهم ، انفجار آشنایی!
قرن مریم های موجی ، لاله های شیمیایی!
قرن تبعبد محبت ، موسم پژمردن دل
قرن تکثیر تقلب ، قرن خنجر خوردن دل!
پاک بازی رو به کاهش ، نانجیبی در فزونی
سینه سینه در سرایت ،دشمنی های عفونی !
قحطی سبزینه و گل ، قتل عام رود و جنگل
گفتمان حلق قمری با گلوگاه مسلسل!
قرن تنهایی و تلخی ، فصل فقر و نامرادی
گورهای دسته جمعی، خانه های انفرادی!
روزگار سست عهدی ، قرن سخت افزار و سی دی
زایش ویروس وحشت ، انتشار نا امیدی!!
قرن غرب و حرب و آتش ، فصل طاعون های شرقی
استخوان های شکسته ، نردبان های ترقی!!
روی لبهای مدارا نقش لبخندی معطل
مهربانی ها خلاصه کینه ورزی ها مفصل
عرصه دلهای خالی ، دستهای ظاهرا پر!
بی توقف در تکاپو ،خط تولید تنفر!!
قرن فرصت های فاسد ، لحظه های نامناسب
قرن استعفای عاشق ، قرن استیلای کاسب
رفته تا اوج ثریا ، شاخص سر در گمی ها!
در نخاع مهربانی ، ترکش نامردمی ها
قرن ترویج حرامی ، عرضه ایمان انبوه
بی وفایی های واجب ، مهربانی های مکروه!!
رشد روز افزون خنجر ، کاهش میزان مردی
نسل مجنون های عاشق خسته از لیلا نوردی!
موسم نوآوری ها ، برگ ریزان بهاری
زندگی های مکرر ، مرگ های ابتکاری!
عشق در خط مقدم ، پاتک بی وقفه نان!
وای بر رزم آور دل، بشکند گر خط ایمان!!!
مادربزرگ!
گم کرده ام در هیاهوی شهر
آن نظربند سبز را که در کودکی
بسته بودی به بازوی من.
در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق
خمره دلم،
بر ایوان سنگ و سنگ شکست.
دستم به دست دوست ماند،
پایم به پای راه رفت.
من چشم خورده ام،
من چشم خورده ام،
من تکه تکه از دست رفته ام
در روز روز زندگانیم.
(حسین پناهی)
پ.ن: داغی که نمی بینی، دردی که نمی دانی!!
که من هنوز هیبت دریا را
در خواب
می بینم...
ری را. ری را...
دارد هوا که بخواند.
درین شب سیاه.
او نیست با خودش،
او رفته با صدایش اما
خواندن نمی تواند!
پ.ن : می گفت : در احادیث(!) به انار و هندوانه توصیه شده است!
آجیل و شیرینی بدعت است!