درخت اگر که تو باشی،دل از تبر ببری
چه می شود که مرا ،با خودت سفر ببری؟

غمگین تر از آنم که بخواهم سخنی در مشت گیرم تنها می توانم گفت:

«ولا تکونوا کالتی نقضت غزلها من بعد قوة انکاثا..»

اندوه کفشهای هراسان ِ رو به مرگ ـ

گوشه‌گیری کردم از آوازهای رنگرنگ
زخمه‌ها بر ساز دل از دست بیدادم رسید

قصه شیرین عشقم رفت از خاطر ولی،
کوهی از اندوه و ناکامی به فرهادم رسید

شب خرابم کرد اما چشم‌های روشنت
باردیگر هم به داد ظلمت‌آبادم رسید

سرخوشم با این همه زیرا که میراث جنون
نسل اندر نسل از آباء و اجدادم رسیدم

هیچ کس داد من از فریاد جان‌فرسا نداد
«عاقبت خاموشی مطلق به فریادم رسید»

                                                                                  سید حسن حسینی