ساکت نشسته بود
اما همیشه حضور داشت
آخر دستم رفت روی ماشه
کشتم اش
آرزویی را
که سال های سال
بی گناه مانده بود..

و لنعم المغزی الیه..

در شگفتم از جادوی جاودانه ی اسمی
که زشت ترین ستم تاریخ
و بستن آب بر صاحبش را .
به پاک ترین کاروان تاریخ
پیوند می دهد!

نه که از انسان ها بترسم . نه .. خودم را
لای حوادث پنهان می کنم. از ترس سرنوشت.
از دست همان تقدیر زود باور ..
من خوب بلد شده ام که قایم بشوم
تا زندگی بشمارد. پاییز .زمستان.زمستان..
و تو هم مثل همیشه چشم بگذار
تا تمام شوم..تا تمام شود..

دوست دارم کسی را فریب دهم
کسی که بداند دروغی در کار نبود
اما همه اش یک دروغ بود..

آدم ها وقتی برای من تمام میشوند
که دیگر معما نیستند
و به همین خاطر است که هنوز هم
همان دفتر هندسه ی سابق
بهترین رفیقم است.

دوست دارم کسی را فریب بدهم
غیر از خودم..

« اما چه می کنی
دل را
که در بهشت خدا هم
غریب بود... »

 

 ۱ : باید از رود گذشت
باید از رود
-اگر چند گل آلود-
گذشت!

 ۲ : تو با ما هستی یا اونها؟
گفتم توی دلم.
خدا کند که با آنها !
 

۳ : پنهان می کنم خودم را .
میان برف حرف ها و جملات.
سعی می کنم نخندم حتی ..

من از تنهایی ممنونم
که آدم ها را در نظرم حقیر کرد
و به من یاد داد
که به هیچ چیز دل نبندم
حتی به تنهایی..

السلام علیک یا صاحب الزمان ..

زیاده عرضی نیست.
کمتر از آنکه در عدد آید و در حرف بگنجد
دست های ما - هر چند کوتاه- در دست های نورانی ات
و دل های ما - اگر چه تاریک- سر به راه عشقت..