برای خاطرم غم آفریدند
ولیکن...اندکی کم آفریدند!
نمی دانم خلاصه بخت من را
ز تهران...یا که از بم آفریدند!!!
پ.ن : امروز رفتم سفارت ایران توی لندن.
می خواستم به آقای سفیر بگم :
ای که سیاهه چشمات ، همرنگ روزگارم!
پ.ن : خیلی دلم می خواد یه صحبت مختصر با
اجدادمون داشته باشم...که چه جوری مستعمره ی اینا شدن!
از پلیس در مورد یه خیابون پرسیدم گفت نمی دونم!
گفتم شاید لهجه دارم و طرف بچه طهرونه و ....
براش نوشتم...بازم گفت نمی دونم!
دفترچه اش رو باز کرد ... دیدیم یه خیابون اون طرف تره.
عرضش ۲۰ متر.. طولش ۲ کیلومتر!
پ.ن : دقت کردین موشک «امید» با یه ابتکار به فضا پرتاب شد؟
اولین موشک دنیا که در ثانیه ی هشتم شلیک میشه!
تازه اونم نه شمارش معکوس!
ز دلم از شور عشقت آتش ها دارم...
پ.ن : « بر بستری که عطر نفس های تو را دارد
آسوده به خواب می روم
حتی وقتی شمشیرهای آخته
به من تاخته باشند! »
پ.ن : عشق سال های وبا !
پ.ن : از پنجره ی من یه دریاچه ی زیبا و یه نیروگاه اتمی
قابل مشاهده است!
غازها صدایی شبیه «زمستان است» دارند ..
اصلا همین ظهر گوسفندها را در قبرستان اینجا دیدم!
با چه اشتهایی بین قبرها سیر می کردن و علف ...
میگن این شیرهای برزخی خیلی هم کم چربیه!
پ.ن : چشم تو ، جدول لاینحل و ما
گرم حل کردن جدول شده ایم !
پ.ن : من هم : « ممنونم از زمستان »
کاش شوالیه شهرام هم برای زمستان یه آهنگی می خوند!
نه شوخی نمی کنم به خدا....!
همین پنج شنبه شب رفته بودم شام بیرون. طبق معمول تنهایی.
از کلاسی که ۵ دقیقه قبل از شروعش ثبت نام کرده بودم می اومدم.
توی راه می خوندم : نترسم دیگر از طوفان که افتادم به دریایی که پایانش نمی بینم!
خلاصه. کیف کامپوترم که تمام اسناد و مدارک ( از مدارک دانشگاه گرفته تا مدارک
شخصی...) بعلاوه ی پاسپورت و کارت بانکی فرانسه و همه چیزم را دزیدند!
دلم می خواست من هم یه تیزی دستم بود
حسابی از خجالتشان در می اومدم اما هر چی فکر کردم گذشته ی من
ارزش حتی یک خراش جزیی را هم نداشت!
مسیر بین پلیس و اونجا نزدیک ۱۰ کیلومتر بود که دویدم و با هر افسری که
صحبت می کردم به یکی دیگه ارجاع میداد و خلاصه اینکه هیچ کدومشون
حاضر نشدن بیان به محل! ( باورتون میشه؟؟؟...حق دارین منم باورم نمیشد!)
توی راه به خودم اوون آیه ی نورانی قرآن رو یادآوری می کردم که هر
بدی ای به انسان میرسه از خودشه و تمام خوبی ها از خداست.
اگر این بدی کفاره ی گناه بوده که الحمدلله!
اگر آزمایش الهی است که باز هم الحمدلله که سخت تر نبود که
بی جنبه بودنم را بروز دهم!
**** خلاصه ی کلام اینکه ... گذشته ام را بردند!
اما خوبی اش این است که دیگه هیچ کس به صورت رسمی منو نمی شناسه!
هیچ مدرکی وجود نداره که من همون آدم سابقم!
اصلا من هیچ کس رو هم دوست نداشتم و هیچ کس هم من رو !
خیال همتون راحت!
فراقم سخت می آید ولیکن صبر می باید
که گر بگریزم از سختی
رفیق سست پیمانم..
دمی با دوست در خلوت
به از صد سال در عشرت
من آزادی نمی خواهم که
با یوسف به زندانم!
چنانت دوست میدارم که روزی
گر فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من
صبر از تو نتوانم!
پ.ن :
از شب سوال کن!
تا باورت شود
بی خانمان ترین ستاره ی این آسمان منم!
***
برای بغض های یک ربع مانده به ده می نویسم.
برای نگاه های آخر..
همه اش تقصیر چشمان گوشه گیر من بود
که همیشه می ترسید از گریه های آشکار...
از خواب که پریدم. قلبم تند تند می زد
اینقدر که صدایش را می شنیدم
خیال کردم خواب دیده ام...چقدر دلم برای
همان قلبی که گاهی تند تند می زد تنگ شده بود!
بیخود نیست با همین «حلقه ی سبز» اینقدر مانوس شده بودم
این روزها...
می فهمم وقتی از تمام دنیا یک قلب برای کسی مانده باشد
یعنی چه...
از میان تمام آن ها که قلبت را برای زنده ماندن می خواهند
قلبت را به کسی بدهی که
برای زندگی می خواهدش...
این زندگی که من می گویم...گاهی با مرگ آغاز می شود تازه...
همانجاست که وقتی می گویی :
فاطر السموات و الارض
انت ولیی فی الدنیا و الاخره
توفنی مسلما
و الحقنی بالصالحین
اینقدر آرام میشوی...اینقدر ساکت...
***
من همین جا می گویم. از هیچ کسی هیچ گله ای ندارم.
به خیلی ها بدی کرده ام شاید. اما
از هیچ کسی هیچ بدی ای به یاد ندارم.
خیلی ها به من لطف کردند.
در حالی که من هیچ وقت نفهمیدم...
من همیشه کوچک بودم در فهمیدن کسانی که دوستم داشتند و
محبت بی ادعایشان همراهم بود ...
یا من لیس هوَِ الا هو !