فریاد من از دست ِ غمت عیب نباشد
کاین درد نپندارم از آن ِ من تنهاست...!
۱. دلم می خواهد شعر بگویم مثل قدیم ها..
اما به قول علی معلم : این روزها
شعر را نه حوصله می دهند و نه صله!
میتونی یه کوه رو ببینی یا
به یه دریای آروم ساعت های خیره بشی
و حتی نسیم خنکی صورتت را نوازش دهد.
اما باید بدانی فارغ از اینکه
عاشق کوه و دریا و نسیمی...
آن ها میلیونها سال است که وظیفه ای جز این نداشته اند!
و تو هم وظیفه ای جز آن نداری!
۲. حکما شیخ عطار از نظر سوق الجیشی چندان هم
پر بیراه نرفته که :
هفت شهر عشق را عطار گشت
عاقبت از راه چالوس..رفت رشت!
چرا که بالاخره قرار شد از راه اتریش برویم انگلیس!
جل الخالق!
۳. تمام خوبی جوانی به خنده های خام است!
بیایید زین پس « خشت خنده» را نیز به مصالح ساختمانی
اضافه کنیم!
امضا : در رثای دوست پیتزا فروشم
۴. نگاهت تمام نمی شد اما
لب تو
بس که شیرین بود
از هم وا نشد!
امضا : یه چسب ناراضی. ساکن فشم۱
۵. تنها فرقی که تهران کرده بود ( به جز این تاکسی های زرد و سبز
که تمام بدنه شان را با نستعلیق نوشته اند )
شلوغی اتوبوس های «تندرو» در وسط انقلاب بود!
۶. پروانه دوباره مشغول به کار شد
در چراغانی شب های تهران.
خودش به من گفت ...
هر روز در دنیا کشفی میشود که ما نکردیم!
امضا : شم۲
۷. آتش ما را تو بنشان با شیلنگ دوستی!
۸. دلم برای خلق همیشه تنگ ات به خدا تنگ میشود
امیدوارم یه روزی نشه که دلت برای لبخندهای زورکی من
-که همیشه نقش ماستمالی رو بازی میکنه در اتفاقات مهم زندگی-
تنگ نشه!
به امید روزی که یک بار از ته دل برای رضا خدا بخندیم!!!
پ.ن : تنها با خبرم می روم. شاید تنها خبرم بر گردد!
۹ . این «مشک» های ما اصل است...به خدا از آهوی ختن
گرفته ایم. نه لزوما از نافش البته. اما اصل است.
پ.ن : ما از مردم عقبیم.
۱۰ . و دلم می خواهد ...
۱. فدات شم!
۲. شمع!
تو میگی :
حساب چشمات از همه دنیا جداس!
من میگم :
دروغ نگو!
دروغگو دشمن خداس!
۱. تقدیم به تمام شاعران روشن دل و نازک نوا !
۲. به قول وحید :باری عسل نمی دهی ، نیش هم مزن!
۳. فکر کنم دارم به لحظه ی پرواز نزدیک میشم.
به تنهایی بی انتهای خودم!
از همه ی دوستانی که این مدت محبت داشتن ممنونم.
از همه ی دوستانی هم که فرصت نشد ببینمشان عذر خواهم.
چیزی که با دیدن تازه شود...کهنه بماند بهتر است!
« گنجشک واژه ایست که در خط سیم ها
با دست تو
نوشته شده از قدیم ها !
دست کریم تو که در این بی پرنده گی!
آغاز می شوند از آن یا کریم ها !
لطفی که جاری است در انگشت های تو
بر می خورد به روح لطیف نسیم ها
دستان من پرنده ی بی آشیانه اند
امید دست های تو کو ؟..فصل بیم ها ! »
۱. امید من به شما دبستانی هاست!
داشتم فکر میکردم اگر دکتر رمضانی از اردستان نماینده ی مجلس
بشه..هر جای این کره ی خاکی باشم حتما یه بخش از تفریحات
سالم خودم رو به دیدن مباحث پیچیده ی مجلس اختصاص بدم!
همه هم به خاطر وظیفه می آیند
و کلی هم حرف با مردم دارند و افشاگری هم
که بساط هر شب هر کدام است.
بیخود نیست فخر الدین عراقی در لمعات می گوید :
و الحقیقة کالکرة!
هر جا انگشت نهی حاق وسط او باشد!
۲. درست آخرین لحظه ها باید ناراحتی ها برسد!
درست مثل همیشه...
به قول سید :
من مسیح زخمی صبح نخستینم ، ولی
دوستانم انتظار شام آخر می کشند!
۳.بهترین و لذت بخش ترین نقشی که بلدم بازی کنم
نقش احمق هاست!
۴. امروز به دکتر می گفتم : الرحیل وشیک!
خندید گفت با این وضع نمیشه بری!
گفتم : همیشه وضعم همین بوده!
۵. به نظرم یه پسوند «نخ نما» باید واسه خیلی ها اضافه کرد!
۶. چقدر قشنگه اینجاش که میگه :
تا که از آن گل ، دور افتادم...
خنده و شادی
رفت از یادم...
من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...
من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو!
پیش من جز سخن شمع و شکر
هیچ مگو!
گفتم ای عشق!
من از چیز دگر می ترسم
گفت :
آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو!
۱. دیدمش...
اگر درست همانی باشد که همیشه بوده
و من تازه شناختمش!
اگر درست منطبق بر چشم های من
برای خستگی های قریب به یقینم
آمده باشد...
۲. مرا فریب باش...آرام کن!
الحمدلله الذی نورُ وجه حبیبه...
خدایا...چه کیفی میدهد کنار عزای بی ریای امامت بنشینی
و به گریه های آدم های پاک دل اطرافت خیره شوی و
دلت بخواهد تا می توانی گریه کنی...
دلت می خواهد تمام دلبستگی های شش گوشه ات
را آرام و زیرلب زار بزنی...
از نگاه ها دیگر نترسی و منتظر چراغ های خاموش بشوی
و کمی به مادرت فکر کنی..!