Amère lune
در شامگاه گیسوانت
سربازان بوسه
پرسه می زنند
و
دهانم
پادگان سکوت است
با پرچمی نیمه افراشته
که سرخ
در باد
مچاله می شود!
سید حسن حسینی
۱.سخته برام مرور آرشیو دل آرام...
به نظرم حالا چندین سال از روزگار من بزرگ تر است
چون روزهایی را دیده و
نوشته هایی را خوانده
که سرنوشت تنبل و بزرگ من
حوصله اش را نداشت...
قیصر می گفت :
گر چه یاران همه از شادی ما غمگینند
باز شادیم که یاران ز غم ما شادند...
نمی دانم
ولی مطمئنم مرا که ببینی
و حرف هایم را که بشنوی
از بس که ساده است
حسرت می خوری گذشته ی
پر پیچ و خم زندگی ام را ...
به گمانم حالا فاصله هایمان
چند حیرت نوری بیشتر شده باشد...
« من باید بروم فکر کنم...»
۲. من از روزگار نا آرام خودم دور شده ام
این سکوت های شمرده شمرده ی زندگی
گرفتارم کرده است...
دلم می خواهد یکی بیاید و بنشیند تمام
حرف های مرا بخواند...
اگر هیچ یک را هم نفهمد عیبی ندارد
- دیگر عادت کرده ام-
۳. محض رضای خدا وسط روضه
شیون نکنید...
۴. فردا بر می گردم ایران.
دلم می خواهد در خانه ی خودم
با خودم تنها باشم...
مردم بس که در خانه ی غریبه
با غریبه تنها بودم!
۵.« در بهار این کوچه
چقدر گم شده باشم و
پیدا نشده باشم خوب است؟
در پاییز این خیابان
چقدر نتوانسته باشم
آوازهایم را از باد پس بگیرم خوب است؟
و چقدر شعر هایم را
در این خانه
پای همین خرمالوها
چال کرده باشم خوب است...؟ »
۶. یه وبلاگ تابستانی داشتم سه سال پیش...
وقت کار آموزی بود...هیچ کس هم نمی دانست آدرسش را...
هر وقت دوباره می خونم بعضی از اون نوشته های شیرین رو
تلخی بعضی روزا چندان جلوی چشمانم می آید که
تاب این لحظه های بی دغدغه و بی خیال را ندارم!
اون نوشته ها رو خیلی دوست داشتم...
به این خاطر که کسی نمی خواندشان...
اصلا از سر خودخواهی دوستشان داشتم!
چون فقط من بود که دوستشان داشتم
از تمام چیزهایی می نوشتم که دوستشان داشتم
از زخم زبان دوستانی که دوستشان داشتم
از تلخی روزهایی که دوستشان داشتم
از حادثه هایی که فقط من دوستشان داشتم...
۷. به نظرم تمام نخبه های سیاسی کشور از
شخص رئیس جمهور عقب تر هستند...
سیاست گاهی درست و غلط ندارد!
مثل بازی شطرنج است که حتی اگر ببازی هم
می شود یکدست دیگر بازی کرد...
دیوانه ی تو ، هر دو جهان را چه کند...
وه که جدا نمی شود ، نقش تو از خیال من...
۱. چشمانم درست مثل همیشه
زود باور و کم طاقت...
اما اینبار روزه ی سکوت گرفته بودند
تا دلم را چون مسیح
پشت لبخندهای ساختگی پنهان کنند...
حالا نگو که چرا اشک را در چشمانت می بینم
و ...
نمی دانستم حکم شرعی اش چیست!!!
پرسیدم ...
گفتی : «میانه» ای نیست!
اما چشمانت را نبند...
این روزها «بغض» برایت
واجب «عینی» است!
۲. امروز از تز فوق لیسانسم دفاع کردم...
تقدیم به نظام مقدس جمهوری اسلامی...!
از جاهای مختلف اومده بودن..
یکی ازم پرسید : برنامه ات برای «آینده» چست...
گفتم : من بیشتر به History matching
علاقه دارم...
یکی دیگه می گفت :
چقدر از این کار رو خودت انجام دادی؟
گفتم :
اگه منظورتون اینه که از استادم تشکر کنم،
باشه..حتما!
استادم اومد ازم تعریف کنه...
گفتم :
من چشمام رو می بندم!
چشمانم زود باور است
و کم طاقت...
۳. یه معلم مسخره ای داشتیم ، دوره ی راهنمایی ،
می گفت : خدایا ! تا ما را نکشته ای...از دنیا مبر!
حالا دارم فکر می کنم...چقدر دعای خوبیه!
کاش همون موقع یه آمین اساسی می گفتم!
حدیث متواتر باران...
کسی به تفسیر کویر
بر نمی خاست...
تقصیر از کدام گلو بود؟
وقتی
کنار شریعه ی پولاد
-خطاب به تاریخ-
گلویی تازه ، تر می شد
و خیمه گاهی بلند
در حریق دامنه دار سکوت
به غارت می رفت...
۱.
نمی دانم به چند -پس لرزه - ایمان می آورید
تا دیگر جرات نکنید
با اسم های مقدس بازی کنید...
حتی شاید من هم بیش از چند اسم ندانم
اما این را می دانم که :
«هنوز تقدیر کهکشان های ناملموس
بر مدار خون دنباله دار تو
احساس می شود...»
۲. تقصیر از کدام گلو بود...
نمی دانم!
فرقی نمی کند
از تبریز باشد یا تهران!
فقط دلم برای نسلی می سوزد
که این ها را می بیند و
هیچ نمی گوید.
۳. من دلم برای مادرم می سوزد
که هنوز که هنوز است
نامش
در سرزمین پسرش
غریبه است!
گمنام و ناپدید..
درست مثل خاکش...
من دلم برای مادرم می سوزد...
باید بنشیند شما را نگاه کند
و یاد آن روزها بیافتد ...
حالا تکلیف حنجره های شیرین
براق و بی خیال
با کیست...نمی دانم!
اما خوب میدانم
که کار از کار می گذرد
و عین خیال هیچ پنجره ای نیست!
۴.« اندوه بر تو باد
دل من!
اندوه بر تو باد!
آن شیهه ی غریب
در اصل
بوی زلزله می داد...»
!Je suis tellement impatiente de l'amour
« شبی کاش چون شاعران قدیمی ،
شب گیسوان تو را
می سرودم...»
۱. امتحان موازنه ی انرژی بود...مثل بقیه ی امتحان های مهندسی شیمی
که چهار تا عدد را می دهند ضرب کنید در هم و بر هم! و بعدش یه هفده
میدن بهتون بی خود و بی جهت...
درست آخر جلسه فهمیدم سیستم ها SI بوده و من طبق معمول
حواسم نبوده!
با خودکار قرمز نوشتم :
اشتباه در جواب به خاطر بی لیاقتی اعداد است
نویسنده فهمیده چه کرده!!!
اعتراف می کنم...هیچ وقت هیچ مساله ای را - ساده ترینش را هم- کامل حل نکردم!
راه حل را که می فهمیدم دیگر تا آخر نمی رفتم ...
آی که اگر بگویم حالا زندگی ام هم درست همینجور است...
راه حل را که فهمیدم...
۲. اگه هیچ رازی نداشته باشین...هیچ وقت احساس تنهایی نمی کنین!
البته این را شنیده ام...خودم هرگز امتحان نکرده ام!
۳. گاهی میشه مزید اطلاع معشوق بود
ولی در عین حال مطیع و سر به راه:
سعدی آن نیست...ولیکن ، چو تو فرمایی...هست!
۴. یعنی چه که وسیع باش و تنها!
آخه اینم شد نصیحت؟
شاید اصلا به همین خاطره که ایران با این همه گشادی اش
برای همه مون تنگه انگاری!
دست روی دل هر کسی میگذاری...آی ناله داره...
همه با هم اند و در عین حال هم تنهان!
بعضی هم با اعتماد به نفس میگن که
« چون کرگدن تنها سفر خواهیم کرد»..که البته از نظر من بلامانع است
اما بهتره یه بار هم مثل آدم سفر کنن..شاید دوست داشتن!
۵. برایم چایی آورد !
نشستم به حرف هایش گوش کردم...
نمی دونم چرا اینبار دلم می خواست چایی رو توی نعلبکی بریزم!
و قند رو توی چایی بزنم
و سنتی باشم!
چایی که تمام شد
حرفش را قطع کردم..
گفتم اگر فحش هم به من میدی...دو تا پشت سر هم بده!
۶. توی اردو بودیم...یه روستای خیلی پرت توی مرز فرانسه و ایتالیا
توی یه خونه...وقتی داشتیم اونجا رو ترک می کردیم
دوباره خنگ شدم..توی دلم گفتم : یعنی من دوباره اینجا بر می گردم؟!!
صد کیلومتر که دور شده بودیم..یهو یادم اومد که دست گل رو به آب دادم و
کاپشن و تمام محتویات اعتباری داخلش رو جا گذاشتم توی همون خونه..
یه بیست کیلومتری داشتم نقشه می کشیدم که چه جوری به گروه بگم.
همه خسته و درب و داغون و دلشون می خواست زودتر برسن فرودگاه و ...
خلاصه از صد و بیست کیلومتری بود که برگشتیم.
عجیب این که هیچ کس بهم فحش نداد. حتی لبخندشون
هم قطع نشد! ... تازه گفتن : خوب شد توی سیصد کیلومتری یادت نیافتاده!
یادمه با هزار زور و زحمت واسه بچه ها اردو جور می کردم ایران که بودم.
از این نامه بگیر به اون بده....!
رفتار بچه ها یه جوری بود که همیشه آخرش پشیمون می شدم!
۷. اخیرا یاد گرفته ام : از چیزی خوشم نیاد و نگم . از چیزی خوشم بیاد و بگم!