« دور از تبارم
روزی
روی دست های مرگ
می بارم!
و
آسمان نفسی می کشد
به راحتی!...
و چراغی
سوختن را فراموش می کند!
و صدایی
دود می زند
و خیابانی پر از سیاهی ِ حسرت می شود!...
یک روز ،
شب که می آید
به ماه می نگری
و صدای دیروزی ام را
آه می کشی
و بر لوح مزارم
«هرگز ! »
در باد می تابد
تا ابد!
... »
پ.ن : اصولا ما ایرانی ها آدم های مسئولیت پذیری هستیم!!
نمونه اش همین جناب سعدی است -که ما مدت های مدیدی است
احساس همزاد پنداری مان را با ایشان هم تقسیم کرده ایم -
دنبال تو بودن گنه از جانب ما نیست!
و بعدش سریعا یکی دیگر را مقصر می دانیم :
دنبال تو بودن گنه از جانب ما نیست
« با غمزه بگو تا دل مردم نستاند!»
و به بقیه هم البته کنایه های خاله زنکی میزنیم که :
آنان که ندانند پریشانی مشتاق
گویند که نالیدن بلبل به چه مانَد!
بخت آن نکند با من سرگشته که یک روز
همخانه ی ما باشی و همسایه نداند!
پ.ن : مراسم نوروز اینجا را که خدا را شکر من نبودم
اما قضیه به قدری ضایع بوده که اجانب هم محکوم کرده اند!
اصولا ما یکی از بی فرهنگ ترین ملت های دنیا هستیم
اگر چه تمام بی فرهنگان محترم همه استناد به این دارند که
اولین اعلامیه ی حقوق بشر را جناب کورش(!) تدوین کرده اند
اما همین بر و بچه های با حال و بی شعور ایرانی به هیچ کدوم
از قوانین احترام نمی ذارن - البته اینجا باز بهتر از ایران هستن!-
استدلال درستی!! هم دارند میگویند چون همه ی کشور دارند به
مملکت گند می زنند ما اپسیلونی بیش نیستیم!
به همین دلیل ما اینجا تنهایی را به بودن با هم وطنان عزیز
ترجیح می دهیم!
«خورشید از فراز سرم
به شکلی کنایی می تافت
چند قرن آن طرف تر
درست رو به روی حسرت های من
زنی پشت به آینه
چون تیغی برهنه نشسته بود
و گیسوی سپری شده اش را
در باد
می بافت!»
پ.ن : دلم نمی خواهد چیزی بنویسم که دل خوشی های
موروثی و باستانی ! را در ابتدای این « چروک سوم» بر پیشانی
سال جدید خدشه دار کنم!
خوشحال باشید!
ولی بد نیست یکی هم بداند که اینجا
« درست رو به روی شادمانی های شما ...»
یکی زندگی را مثل لخته های خون
به مانند اجاره بهای ماهانه
-درست سر وقت-
بالا می آورد!
پ.ن : بارش یکریز باران بود و صدای همهمه و غوغا ...
دلم پیش تو بود که حالا مرا بین این همه
آیه های تردید به وحشت انداخته ای!
دلم همیشه پیش تو بوده حتی گاهی که حواسم پرت می شد!
اما تو همیشه بودی و
ساده دلی هایم را تماشا می کردی...
با این همه مهربانی ...
بر فرض که خودم خواستم!
اما تو چرا من را تنها گذاشتی؟!
مگر قرار نبود در عاشقی سمج باشیم و جسور!؟!
مگر قرار نبود مقابل تهمت و رسوایی به آیه های بوسه استناد کنیم که
هنوز منتظریم تا بیایی...
من دلم خسته است...
من منتظر رویای مادرانه ام!
می دانم قد من از دیوار بلند کرامتش خیلی کوتاه تر است!
اما عاشقی این حرف ها را نمی فهمد
دستم را به گریه هایم می گیرم و
دست به دست تو بالا می آیم!
تا به چشمه ی چشم های مادرانه ات برسم...
مرا بپذیر که سخت دوستت می دارم!
یا مقلب القلوب و الابصار
یا مدبر الیل و النهار
یا محول الحول و الاحوال
حول حالنا الی احسن الحال...
گلبن عیش می دمد ، ساقی گلعذار کو
باد بهار می وزد ، باده ی خوشگوار کو
هر گل نو ز گلرخی یاد همی دهد ، ولی
گوش سخن شنو کجا ، دیده ی اعتبار کو
حسن فروشی گلم نیست تحمل ای صبا
دست زدم به خون دل ، بهر خدا نگار کو...
« تو را از آینه می پرسم
از ذهن های ساده و گلرنگ...
همیشه وقتی منتظر ناممکنم
کودکی هایم باز می گردند...»
هجوم بی امان واژه های تازه است که همصدای بهار
دست نوشته ها ی گذشته را ناجوانمردانه از ذهنم عبور می دهد.
نه اینکه تنهایی این لحظات امانم را بریده باشد ...نه!
هنوز هم همان لبخند ساده ی گذشته ام بر تلخی های تلنبار شده...
هنوز هم :
« نذر لبخند تو می میرم
و تو از من می گذری
به سمت شادمانی های عاریه!
و نامم
کنار لب های تو
مچاله می شود... »
این روزها بیشتر از هر زمان این کلام رسول اکرم(ص) را درک می کنم که
فاذا رایتم الربیع فاکثروا ذکر النشور!
بهــار ، بی شکوفه باران صدای تو ، بی نگاه تو
برایم هیچ تازگی ندارد!
« در نوروز جنایت عاطفی شدت می گیرند!
و آتش ، دوباره در دل من
کشف می شود...»
« و در تنهایی ، چشمم بشقاب های پر از دشنام را یکی یکی می شمرَد
و نمکدان ها*
زخم نوروزی ام را تبریک می گویند!...»
-------------------------------
پ.ن : از فردا صبح تا آخر هفته حتی پاریس هم نیستم
فکر نکنم اینجایی هم که می روم حتی دسترسی به موبایل داشته باشم.
باورم هم نمی شد که یه روز با چت ! به حمید و وحید نوروز را تبریک بگویم!
به خیلی ها هم فرصت نشد که زنگ بزنم
از همین جا برای بقیه هم نوروز را آرزو می کنم!
پ.ن : متاسفم برای این نوشته ...
و از دل آرام عذر می خواهم که بهارش را اینگونه شروع کردم
اما دلم نمی خواهد حتی در غصه هایم به او دروغ بگویم!
چه فرقی می کند...او که دل مرا می داند!
دلم از دنیا گرفته است
از این روزهایی که بی خبر می آیند و می روند و آدمی را تنها می گذارند!
پ.ن : دلم یاد آن روزها را کرده است که پنج تایی در دل صحرا می رفتیم
و هوای مست کننده ی بهار
و صدای گرم همیشه...
آی چقدر این آهنگ را دوست داشتم
که می گفت :
باد بهاری در دل ها
رونق هستی بخشیده
قطره ی شبنم بر گل ها
مِی شده ، مستی بخشیده
خوش بوَد اکنون مستانه
با تو ره صحرا گیرم
مست طرب چون پروانه
در بر گل ها جا گیرم
« چون پروانه ، جان به هوایت در پرواز...»
« دنباله ی نیمه شب را می گیرم. صد متر آن طرف تر مزار شهدای هویزه است.
سرمای هوا آنقدر هست که لب هایم بلرزد اما گمان نمی کنم که از سرما باشد.
جلوتر که میروم می بینم بعضی از بچه ها با شهدا خلوت کرده اند.
آنقدر خجالتی هستم که جلوتر نروم و از همین گوشه با شهدای هویزه درد دل کنم.
من هرگز به قبرستان بقیع - این داغ همیشه بر شقایق دل شیعیان - اجازه ی حضور نداشته ام
اما گمان می کنم اگر جایی در عالم شبیه آن باشد همین قطعه ی شهدا در هویزه-
این سرزمین محصور در بیابان های بی انتها-ست»
لذت شعر حافظ اولین بار با این ایهام لطیف و شیرین به مذاقم آمد که
ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم
من نمی دانم چه رمزی است که هر کس را که مقتدایش حسین (ع) است اینگونه مستی می بخشند...
« از دو کوهه نوشتن سخت است. باید قلم را در دستان سید شهیدان اهل قلم بگذاری تا او برایت
بگوید از غرور این خاک. از حسینه ی حاج همت. از ساختمان های بتونی و حالا رو به خراب شدن.
هنگام خواب است و بچه ها تقریبا خوابیده اند. در یک اتاق روی یک موکت نازک که به سادگی پستی و بلندی های
بتونی را حس می کنی. یک دفعه یادت می افتد که اینجا مزین به نفس های پاک
به خنده های شیرین و گریه های روحانی شهدا بوده است. دستت را به زمین می کشی و به صورت می گذاری.
می خوابی..»
من خرابم ز غم یار خراباتی خویش ...
« از این شعرهای دسته جمعی که بچه ها می خوانند در اتوبوس ، فاصله می گیری.گاهی به مذاقت خوش نمی آید
تا اینکه یکی از بچه ها با لهجه ی شیرین اصفهان می خواند که :
علم اگر از دست علمدار زمین نمی خورد ،...
به دلت می نشیند و بارها تکرار می کنی»
خم ها همه در جوش و خروشند ز مستی
وان می که در آنجاست حقیقت ، نه مجاز است
از وی همه مستی و غرور است و تکبر
وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است!
رازی که بر ِ غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم
که او محرم راز است!
« بی آنکه به دل داشته باشم و دیگران را منع کنم همیشه به این تظاهرات نمادین مشکوک بوده ام و اجتناب کرده ام.
اما اتوبوس که نگه داشت و راوی اسم شلمچه را آورد تمام تنم شروع به لرزید کرد
ناخود آگاه کفش هایم را در آوردم و سربند به سر بستم!
نمی دانم آن زمان این- من- کدام- من- بود که تا به حال در- من- بروز نکرده بود
آن -من- سالهاست که در گوشه ی مجاز ، تار حقیقت را می جوید
و این -من- جسور و بی باک خود را به دست دل سپرده است...
سرم را روی خاک شلمچه گذاشته ام
راوی می گوید بارها با مواد شیمیایی-جهت پاکسازی- خاک را زیر و رو کرده اند...
اما من دلم می خواهد خودم را روی خاک بیاندازم و از ته دل گریه کنم
که در این دنیا هیچ چیز پاک تر از خاک نیست ...
این من جسور حال دیگر ملاحظه ی هیچ چیز را نمی کند
از آن من خجالتی فاصله گرفته و به خود حرف ها میزند که برایم غریبه است...»
نمی دانم این - والله علیم بذات صدور - که در جواب آن کلمات به زبان نیامده ام گفتی
چرا اینگونه مضطربم کرده است!
نمی دانم تو چقدر مرا می شناسی یا اصلا من خودم را می شناسم یا نه.
اما هرگز در دلم آنقدر یقین نداشتم
و الا صبر در من واژه ای مهجور و کم استفاده است!
از مرگ می هراسم
اما به قول سید
من تشنه ی قیامتم!
گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت
در طریقت رنجش خاطر نباشد ، می بیار
هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت
عشقبازی را تحمل باید ای دل! ، پای دار!
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت!
گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد
ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت
از سخن چینان ملالتها پدید آمد ولی
گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت