ما به بزم عشق ، نامحرم شدیم...
شیعه یعنی مظلوم به هنگام قدرت
و قدرتمند به هنگام ظلم...
شیعه معتقد است تا دنیا ، دنیاست ذوالفقار علی (ع) زنگار زمان نمی گیرد
و عصمت ساکت زهرا (س) حتی میان در و دیوار نیز شکسته نمی شود
شیعه معتقد است خداوند تمام زیبایی های دنیا را به بشر عرضه کرد
اما از آن میان خون حسین (ع) و خون دل مادرش (س) را برای خود برگزید...
یادداشت هایم در هویزه
***
یادت می آید سال پیش همین روزها بود که فضای سنگین ماجرای شهدای دانشگاه
با بحبوحه عزیمت بچه ها به اردوی جنوب در هم آمیخته بود...
بگذار از حادثه ی دانشگاه چیزی نگویم همین قدر بس که
روز اول که به دانشگاه آمدم از میان انبوه قیافه های بی حقیقت و شاد
چهره های بی ادعا و پاک را باز شناختم...
اما تقدیر چنین بود که روزها کنار برخی از همان قیافه های کسل کننده باشم
اما می دانستم سرانجام روزی خواهد آمد که این فاصله ی عمیق (به قدمت زخم های تاریخ)
میان ما آشکار می گردد !
راستش را بخواهی از همان سوت و کف زدن ممتدشان به هنگام صدای
-السلام علیک یا اهل بیت النبوة- فهمیدم که این شکاف دارد سر باز می کند
آنها مخالف تدفین بودند ( تا اینجایش یک نظر بود...) به بهانه ی آنکه عده ای حرمت شهدا را نمی دانند
و خدای ناکرده اهانتی روا می دارند که در شان دانشجو نیست...هر چند برخی هم از این سمت با آنها ناخواسته هم صدا بودند!
اما ساعتی بعد همان ها تابوت شهدا را شکستند تا نشان دهند
دلایل مذهبی شیطان برای گناه بسیار محکم است!
تازه بعد از آن برای فرار از نفرین ماندگار تاریخ به خود می گفتند
شاید اینها لاشه های اجساد عراقی است!!
شیطان است دیگر...با حرف های برّاق دل های ظاهربین را می فریبد!
بگذریم...اما یادتان باشد دیگر از من نپرسید چرا از خیلی هایتان خداحافظی نکردم!
*****
ما به بزم عشق نا محرم شدیم...
می گفتند : از شام و ناهار مزخرفش که بگذرید...یا اینکه برای یه وضو گرفتن عادی باید نیم ساعت در یه صف طولانی
منتظر بشوی که به کانتینری که دستشویی صحرایی است مشرف شوی!
شب های روی بتن می خوابید(در ساختمان های دو کوهه!) یا چندصد نفری در یک سالن عریض و طویل!
یکی می گفت : من امسال نمی آیم
پارسال که رفتم درست روز قبل از عید رسیدم به خانه با سر و وضع کثیف و خاک و ...
یکی دیگر می گفت :
اینها هم همه اش گریه و زاری می کنند
این دم عیدی را لااقل بی خیال نمی شن!
از این دست حرف ها زیاد بود شیطان است دیگر...
اما به اصرار یوسف و جواد ( که تا عمر دارم به هر دوی آنها مدیونم!)
قصد عزیمت کردم و توفیق را به خدا واگذار کردم که...( مراجعه کنید به نوشته های پارسال!)
***
امسال هم این روزها دلم با بچه هاست
نمی دانی چقدر دلم می خواهد با آنها باشم
...
می خواهم بر وزن سفر آنها که فردا شروع می شود
دست نوشته هایم را همراه کنم!
چون ما نباشیم مجنون
که لیلی
غیر از دل ما
محمل ندارد...
پ.ن : کنت کنزاْ مخفیا !
پ.ن : داشتم برای خودم شعر می خواندم به این جا رسیدم که :
آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد...
اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری یار
طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد!
فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و رفت
یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد...!
پ.ن : محمد علی بهمنی یادش به خیر!
با ایهام های لطیفش ...
مخصوصا آنجا که می گفت :
گاهی نمی توان -به خدا- حرف درد را
با خود نگاه داشت و روز معاد زد!
------------------
واذا سمعوا اللغو اعرضوا عنه
وقالوا
لنا اعمالنا ولکم اعمالکم
سلام علیکم لا نبتغی الجاهلین
با من انگار کسی وعده ی دیداری داشت...
شاید باور نکنی
همیشه پشت نگاه تو سنگر گرفته ام!
و جبهه ام جز با جبروت مادرانه ات
نجوا نکرده است!
شاید باور نکنی
در هیاهوی من
سکوت تو بال می زند
و در سکوتم
ترانه ی نامت قامت می کشد!
-سید حسن حسینی-
از شرابه های روسری مادرم
تقدیم به حضرت فاطمة (س)*
پ.ن : شب پاسخی صمیمانه است
به لطافت چشم های فروتن ات!
تا ابد آفتاب نگاهت، گرم است
در دل ما
انشاالله...
پ.ن : به همان دلیل که علیرضا خان عصار فرمودند که
« گفته بودم عاشقم ، حرفمو پس می گیرم...»
و هیچ کس هم شکایتی نکرد
ما هم این تبصره ی مربوط به شب
که در پ.ن اول پست قبلی نوشتیم رو با پ.ن بالا اصلاح می کنیم!
پ.ن : از سفرنامه نویسی در اینجا اکراه دارم!
دست نوشته هایم شاید مراعات حال دل آرام را نکند
توصیفات مفصل و بی مایه سرش را به درد می آورد!
احساس قفس میکند درون دنیای واژه های بی هویت
...
قرآن کوچکم را به روی نسیم ملایم صبح گشودم
در دلم بود که به مناسبت اربعین چیزی بنویسم
آیه ای است به همین زیبایی که :
انا لننصر رسلنا
و الذین آمنو فی الحیاة الدنیا
و یوم یقول الاشهاد...
که ما به پیامبران خود
و آنها که ایمان آورده اند
در آن روز که شاهدان گواهی میدهند
یاری می رسانیم!
...
پ.ن : من خواهشی ندارم که کسی مرا بفهمد
هر چند می فهمم که گاهی اینقدر فهمیدنم دشوار است
که بهترین دوستان هم شفاها استعفا بدهند!
پ.ن : دلم تنگ شده بود
اما مقاومت کردم
مثل همیشه
اما نه چنین زار...
نه چنین زار که
این بار افتاد...!
---
* به لطفت!
چه غریب ماندی ای دل
نه غمی نه غم گساری!
نه به انتظار یاری
نه ز یار انتظاری!
پ.ن : به شب شباهت چشم تو اتفاقی نیست
نشانه ایست که روزم سیاه خواهد بود!
پ.ن : هر کس یه شیرین کاری می کرد وقتی میرفت پای تخته
منم تمام مدت فارسی حرف زدم!
پ.ن :
از دیروز نه اورکات ( یا وسایل محترقه ی مشابه!) نه چت و نه هیچ چیز دیگر.
گاهی ایمیل بنا به ضرورت!
پ.ن : وقتی روزگار ، تنها می خواهدت ... یاری اش می کنم
همیشه برگ برنده ی من در برابر سرنوشت استقبال از تمام تلخی هاش بوده
گاهی در تلخی او را به دنبال می کشیدم
گاهی تمام روز را حسرت می خورم برای دیروزهای همهمه و شلوغ!
و گاهی به سکوت مرگبار خودم افتخار می کنم که هیچ کس اینگونه خود را
به دست سرنوشت های عجیب نسپرده بود!
مرگ تبدیل به ویرگول بزرگی شده است
آی که منتظر جمله های معترضه ام
از آن دست که :
« خواهم بار دیگر با تو به صحرا رفتن...
ای رفته بیا
تا نروم از دست
این زخمه ی غم تار دلم بشکست...»
گلویم
شلاق خورده ی کبودی هاست
و مهر سجده ام
مزاری گمنام زیر ثانیه های نامی ِ حسرت!
از دیروز ِ بی کسی
تا چشمهای امروزی ات
چند قرن حیرت نوری فاصله دارم؟!
دوری
پا درمیانی می کند
و مرا می سازد
برای مبتداهای به تأخیر مبتلا!
دستم به سمت ِ اسم تو می پیچد
و من می ترسم
خاکستری شوم
که بوی اناالحق داشت!
سید حسن حسینی
- از شرابه های روسری مادرم-
پ.ن : ربنا !
لا تواخذنا ان نسینا او اخطانا
ربنا !
و لا تحمل علینا اصرا کما حملته علی الذین من قبلنا
ربنا!
و لاتحملنا ما لا طاقه لنا به
و اعف عنا
و اغفرلنا
و ارحمنا
انت مولانا ...
فانصرنا علی القوم الکافرین!
--------------------------------------
پ.ن : جرم من این بود که صدای فرشته ها را جدی نگرفتم!
در دنیای فرشته ها کسی را که چشمی نباشد که مستش شود
حد میزنند...
اولش درد ندارد نمی فهمی!
اما چند روزی که بگذرد
درد می گیرد
آنقدر که از رنگ شراب هم دلم خون است!
هزار باره عهدی که از عهده اش بر نیامدم!
باشد ولی لطف تو بیش از رسوایی من بود
مگر صدای - انت ولیی فی الدنیا و الآخره - ام را نشنیدی
انت مولانا!
یعنی اگر تو از من چشم رحمت برگیری به کجای این شب تاریک
بیاویزم؟
خدایا!
بر بنده های پشیمان و گریان
لطفت و لطافتت و رحمتت را فرو فرست!
ان ربی لسمیع الدعا