مثل همین پروانه ها
ای کاش
باران که می بارید
با بالهای خیس
در آغوش هم - آرام-
در خواب می رفتیم
مثل همین پروانه ها
ای کاش
...
پ.ن : دل خوش عشق شما نیستم ای اهل زمین!
به خدا قسم که معشوقه ی من بالایی است!
پ.ن : استاد میگه :
شیخ زائد به ما گفته بود که فشار زیر bubble point
نباید بیاد!
حالا ما فکر کردیم ایشون یه مهندس خبره و پیش کسوت هستن!
بعد فهمیدیم حکم شرعیه! :دی
تا که از نگاه تو ، نور شادی می بارد...
هر قدر هم خجالتی باشی
باران که بیاید
دلت که بگیرد
قدم هایت را که بشماری
نفس هایت سبک که می شود
نترس!
محکم قدم بردار که راه دراز است و لیلی
به مجنون های خسته جامی نمی دهد!
هر قدر هم خجالتی باشی
تمام راه را زمزمه کن:
دل به امید روی او همدم جان نمی شود
جان به هوای کوی او خدمت تن نمی کند
چون ز نسیم می شود زلف بنفشه پر شکن
وه که دلم چه یاد از آن عهد شکن نمی کند...
سخنی بگوی با من که چنان اسیر عشقم...
پ.ن : یادت می آید چه حس عجیبی داشتی وقتی برای اولین بار
این صدای پاک رو شنیدی که می گفت :
نگارا یکدم از این موج غم نبودم غافل...
چقدر دلم هوای بی تابی کرده است!
آن روزها که ساعت هایش برایم دقیقه ای هم نبود...
چه شوق لطیفی ...
-باز هم قول می دهی آخر از همه بیایی که من خسته نشوم؟!-
پ.ن : از این فضای پوچ و بی احساس
خسته که میشوم
وقتی دلم از تاریکی دلش می گیرد
سر کلاس هم که باشم
این قرآن جیبی ام را
بی آنکه کسی ببیند
روی قلبم می گذارم!
آرام
...
پ.ن : من از آنسوی حسرت های باران خورده می آیم!
اذ قال له ربه اسلم
قال اسلمت لرب العالمین...
گر بزند بی گناه ، عادت بخت من است!
ور بنوازد به لطف ، غایت احسان اوست
میل ندارم به باغ ، انس نگیرم به سرو
سروی اگر لایق است ، قد خرامان اوست
چون بتواند نشست آنکه دلش غایب است
یا بتواند گریخت ، آنکه به زندان اوست
...
کعبه ی دیدار دوست ، صبر بیابان اوست...
"...و ربنا الرحمن المستعان علی ما تصفون ..."
مجال فریادی نیست
به سکوتم نگاه کن!
پ.ن : دوستی می گفت :
بیا زندگی را بدزدیم
و میان دو دیدار قسمت کنیم!