باران می بارید
باران های اینجا همیشه بی حوصله است.
افطار دیروز را مهمان خیس متروی پاریس بودیم
در میان چشم هایی که تلاش می کردند نشان دهند که کنجکاومان نیستند...
میان شرمندگی و سرگیجه و سرفه و صدای باران ، مدام خود را ملامت می کردم
که چرا حامد را میان آن همه اوباش تنها گذاشتم..
وقتی که خیال بود و تشویش نبود
یکرنگی من مصلحت اندیش نبود
با چند خط ساده و رو راست، دلم
نقاشی کودکانهای بیش نبود...

پ.ن: این گونه است ماه...
پ.ن:
قدری بخند
که باغ از نسیم پُر شود
قدری بتاب
در پنجره!
پ.ن : می گفت: می خواهم به جایی بروم که کسی مرا نشناسد
گفتم: بیا اینجا ! من آنجا هستم!
.
..
هر چند که سال هاست آن جا هستم...
عاشق تب دار نیمه شب های حلال
من اینجا هستم!
