گل که در باغ شکفت

گفتنیهای معطر را گفت.

 

گل که در باغ شکفت

می‌توان گفت که این جنس لطیف

باید از پنجره ی باد

                    به اقصای بلاد

هیچ صادر نشود؟

مثل این است که:

                      آدم ـ آدم؟ ـ

روی یک تکه مقوا بنویسد که:

                                      زمین برهوت

باید اصلاً به خیال دهن تب زده ‌اش

طعم باران متبادر نشود!

و بکوبد وسط قلب کویر.

 

گل که در باغ شکفت

گفتنیهای معطر را گفت

و شما

       سوی یک تکه مقوا رفتید

باد بر حرف شما قهقهه سر داد و گذشت

انتشارات شما بوی غلطنامه گرفت

و شما وا رفتید!!!

 

اندکی شرم کنید

تا به کی می‌خواهید

آب در هاون اندیشه خود نرم کنید؟؟؟

 

گل که در باغ شکفت

گفتنیهای معطر را گفت.

 

-سید حسن حسینی-

پ.ن :

هر چند عشق روی تو بر من حرام نیست

«در عفو لذتی است که در انتقام نیست»!

 

 دگر رغبت کجا ماند کسی را سوی هشیاری
چو بیند دست در آغوش مستان سحرخیزت...

 




ای که مهجوری عشاق روا می داری...



پ.ن: یادش بخیر باد ساقی مسکین نواز من...

خوبا !
غزلا !
سنگ دلا!
باده لبا!...

سمع الله لمن حمده...


 

پ.ن:سحر ها و افطارها اینجا لذت غریبی دارد
هنوز آنقدر خودخواه نشده ام تا کمی دلم برای خودم بسوزد!
تا چشم توان دیدن دارد ظلمت است و تاریکی.
دریغ از یک چراغ روشن...

گاهی دعای سحر چنان فضای اتاق را در بر می گیرد
که هیچ دلتنگی برایت باقی نمی گذارد!