با همان زنگ عجیب موبایل
از خواب بلند می شوی
-سوی دیار عاشقان ، سوی دیار عاشقان...
هر چند تمام مدت بین خواب و بیداری بوده،
چشمانت به سختی باز می شوند
نگاهی به ساعت می اندازی
چند دقیقه به شروع کلاس عصر بیشتر نمانده
تمام ذهنت را مرور می کنی
هیچ نقطه ی دلخوشی باقی نمانده است
حالا دیگر چند دقیقه هم از کلاس گذشته...
سحر را هر چند بیدار بودی
دست و دلت به خوردن نرفته بود...
چشمانت را دوباره باز می کنی
چند ساعتی از افطار گذشته و همه جا تاریک است...
برای نماز بلند می شوی
با خرما روزت را تمام می کنی
چشمانت را دوباره می بندی
ملودی نوازشگری را زمزمه می کنی...
- به خدا کز غم عشقت نگریزم
اگر از من طلبی جان نستیزم
نازنینا نظری کن!
منم این خسته ی راهت
شرر افکنده به جانم
صنما!
برق نگاهت!
سحرم روی چو ماهت
شب من، زلف سیاهت
- به خدا بی رخ و زلفت
نه بخوابم ، نه بخیزم...
«خدایا من به جبهه نبرد حق علیه باطل آمده ام
تا جان خود را بفروشم،
امیدوارم خریدار جان من تو باشی، نه کس دیگر...
دلم می خواهد که در آخرین لحظه های زندگی ام،
بدنم و جسمم
آغشته به خون در راه تو باشد، نه راه دیگر ...» 
فرزندان انقلابی ام!
ای کسانی که لحظه ای حاضر نیستید که از غرور مقدستان دست بردارید!
شما بدانید که لحظه لحظه عمر من در راه عشق مقدس خدمت به شما می گذرد...
می دانم که به شما سخت می گذرد ولی مگر به پدر پیر شما سخت نمی گذرد؟؟؟
می دانم که شهادت شیرین تر از عسل در پیش شماست،
مگر برای این خادمتان این گونه نیست؟
ولی تحمل کنید که خدا با صابران است.
بغض و کینه انقلابی تان را در سینه نگه دارید
و با غضب و خشم بر دشمنان بنگرید و بدانید که پیروزی از آن شماست...
پ.ن : . . .