از کوی ِ تو ره گم نکنم خانۀ خود را

دیوانه شناسد ره ِ ویرانۀ خود را

مستیم و ره ِ کوی ِ تو نادیده! سپاریم

با اینکه ندانیم ره ِ خانۀ خود را

از آتش ِ دل ، شب همه شمعی بفروزم

تا گم نکند غم ره ِ کاشانۀ خود را !

بنما رخ و بنگر که دهد جان و نداند

شمعی که نیفروخته پروانۀ خود را

مجمر شدم از خویش و دریغا که ز ِ ساقی

بگرفتم و دادم به تو پیمانۀ خود را . . .

         پ.ن : . . .

. در غریبی هیچ کس مسکین تر از مهتاب نیست

خانه بر دوش است و از نورش جهانی روشن است...

چهره ی خندان شمع ، آفت پروانه شد...

در باغ ِ صدا چشم ِ تو اندوه ِ تبر داشت
آرام و پری‏وار دل از آینه برداشت

صد بار خداوند به تعمید ِ تو آمد
تا زحمت ِ معشوقگی از دوش ِ تو برداشت!

امروز که در دشمنیت هیچ شکی نیست
از سادگی ام حالت ِ چشم ِ تو خبر داشت؟

نفرین به گناهی که در آن غوطه‏وری تو
تردید بر آن گریه که این دیده‏ی  ِ تر داشت

تا "یرحمک الله" ِ دلم فاصله‏ای نیست
"قد قامت" ِ بالای ِ تو اینگونه نظر داشت

خوبا! غزلا! سنگدلا! میل ِ تو دارم
بدخواه ِ منا!  آینه‏ام ...شعر و هنر داشت...

بر زخم ِ دلم زخمه‏ی ِ آواز ِ تو می‏زد
یک جرعه  لبت حق ِ نمک داشت اثر داشت

پ.ن: کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را ؟ . . .

الدهر فی ساعة و الارض فی الدار...

پ.ن‌ :
زین دو هزاران من وما، ای عجبا من چه منم
گوش بنه عربده را، دست منه بر دهنم
چونکه من از دست شدم، در ره من شیشه منه
ور بنهی پا بنهم، هر چه بیابم شکنم...*

* وای که این مولوی گاهی چه می کنه!