Le Printemps
نفحات وصلک او قدت ، جمرات شوقک فی الحشا
ز غمت ز سینه کم آتشی که نزد زبانه کماتشا
بتو داشت خو ، دل گشته خون، ز تو بود جان مرا سکون
فـهجـرتنـی فـجعلتـنی متـحیرا متـوحـشا
دل مـن بـه عشق تـو می‌نهد، قـدم وفا بـه ره طلـب
فلئن سعی فبه سعی، و لئن مشی فبه مشی
ز کمند زلف تو هر شکن، گـرهی فتاده بـه کار من
به گره گشائی زلف خود تو ز کار من گرهی گشا
تو چه مظهری که ز جلوه‌ی تو صدای سبحه ی صوفیان
گذرد ز ذروه‌ی لامکان، که خوشا جمال ازل خوشا
همه اهل مسجد و صومعه، پی ورد صبح و دعای شب
من و ذکر طره و طلعت تو من الغداه الی العشا
چه جفا که «جامی» خسته دل ز جدایی تو نمی‌کشد
قدم از طریق وفا مکش، سوی عاشقان بلا کشا
۱. تو یک اتفاق هستی
که
بالاخره
می افتی!
۲.همه با شراب مست میکنن
ما با سراب!
۳. من به گمنامی نمناک علف نزدیکم.
سهراب. سُک سُک!
Regardez les branches
Comme elles sont blanches
Il neige des fleursRiant de la pluie
Le soleil essuie
les saules en pleursEt le ciel reflète
Dans la violette
Ses pures couleurLa mouche ouvre l’aile
Et la demoiselle
Aux prunelles d’or
Au corset de guêpe
Dépliant son crêpe
A repris l’essorL’eau gaiement babille
Le goujon frétille
Un printemps encore
Théophile Gautier
من درد تو را ز دست ، آسان ندهم...
۱. من لیاقت نوشتن برای تو را ندارم.
تو را باید بهتر از من بنویسند
با کلماتی که هرگز خطا نمی کنند و
نقطه هایی که آخر سطر
فراموش نمی شوند.
موضوع انشای من . وقتی تو هستی ،
دستم به نوشتن نمی رسد
و حرف ها در گلویم تمام می شوند
و بغض ها زندانی ..
من حالا درست مثل آن کودک دبستانی ام
که موضوع انشایش را
با بند بند وجودش دوست دارد
اما زنگ که می خورد
دفترچه اش خالی است
از نجواهای عاشقانه..
۲. روبروی اتاقم . درختی است در میان انبوه ها.
تنها..میان کوتاهی حرف هایش با چمن .
اما تا بخواهی صبور و رنجور و دردمند...
انگار قرن هاست که زنده است و رنج هاست که زندگی کرده باشد
اما خم به ابرو نمی آورد.
چشمش به هیچ رهگذری خوش نمی شود...
به آمدن و رفتن گل ها ، عادت کرده و
بهار که می رود ، دیگر گریه نمی کند.
...
۳. من اهلش نبودم که بمانم بر قرار
اما تو بر بی قراری ام ببخش
که اهلی..
۴. این روزها
تنها وجه مشترکم با سهراب
این است که اگر
احیانا بادکنی بترکد
هیچکدام مان نخواهیم خندید!